ผู้บัญชาการเฉิ่นปวดหัว “แกอย่าไปวุ่นวายด้วยเลย พอไปถึงที่นั่นก็มีแต่ความโกลาหล อวิ๋นซูกับซูไป๋จะกลับมาตอนสิ้นปีนี้แล้ว”
ซูชิงเหลียนเองก็ใจร้อนขึ้นมา จิงเป่ย์อยู่ไกลจากเมืองเผิงเฉิงเกินไป เธอไปพักที่นั่นก็ไม่สะดวก จึงลุกขึ้นยืนอีกครั้งอย่างตื่นเต้น “งั้นไปบอกท่านผู้เฒ่าสักหน่อยดีกว่า เขาเฝ้ารอให้อวิ๋นซูตั้งท้องมาตลอดเลยนะ! ตอนนี้ท้องแฝดด้วย ถ้าประมุขรู้เข้า ต้องกินข้าวได้เพิ่มอีกชามแน่!”
หลี่ฉู่ฉู่ซึ่งนั่งอยู่ข้าง ๆ และคอยเงี่ยหูฟังโทรศัพท์มาตลอด เดิมทีพอได้ยินว่าเซี่ยอวิ๋นซูตั้งท้องก็พลอยดีใจไปด้วย แต่เมื่อได้ยินประโยคสุดท้ายของซูชิงเหลียน เธอก็หลุดปากร้องออกมาทันที “แม่คะ แม่ว่าอะไรนะ? อวิ๋นซูท้องแฝดเหรอ?”
ซูชิงเหลียนยิ้มจนหางตาเต็มไปด้วยความยินดี “ใช่แล้ว ซูไป๋นี่เก่งจริง ๆ ทีเดียวได้มาสองคน!”
หลี่ฉู่ฉู่ชะงักงัน ตั้งแต่เซี่ยอวิ๋นซูกับเสิ่นซูไป๋แต่งงานกัน เธอก็เฝ้ารอให้เซี่ยอวิ๋นซูมีลูก แม้ระหว่างนั้นความคิดจะเปลี่ยนไปบ้างเพราะเรื่องของสะใภ้รองตระกูลเสิ่น แต่ลึก ๆ แล้วเธอก็ยังคิดว่าอยากให้เซี่ยอวิ๋นซูมีลูก จะได้มีเพื่อนเล่นให้ลูกของตัวเอง
ใครจะคิดว่าเธอจะท้องทีเดียวถึงสองคน?
ซูชิงเหลียนยิ้มหน้าบาน “ไม่แน่อาจเป็นฝาแฝดชายหญิงก็ได้นะ! คนหนึ่งเหมือนอวิ๋นซู อีกคนเหมือนซูไป๋… ไม่สิ เหมือนอวิ๋นซูทั้งคู่ดีกว่า อวิ๋นซูหน้าตาสวยกว่า!”
หลี่ฉู่ฉู่รู้สึกเปรี้ยว ๆ ในใจ แถมยังหันไปมองลูกสาวของตัวเองอีกแวบ ก่อนปลอบใจตัวเองว่า มีลูกคนเดียวนี่แหละดี อย่างน้อยตอนทำการบ้านก็มีแค่คนเดียวที่คอยทำให้โมโห…
หลังวางสาย เสิ่นซูไป๋ถามว่า “แม่กับหมิงเฉิงจะมาเหรอ?”