กลุ่มการแสดงของเมืองเผิงเฉิงตั้งอยู่แถวเมืองฝั่งเหนือ ติดกับสถานีโทรทัศน์เดิม เมื่อสิบปีก่อนที่นี่ยังนับเป็นย่าน 'ไฮคลาส' พอสมควร แต่นับแต่เผิงเฉิงกลายเป็นเมืองนำร่องการปฏิรูปและเปิดประเทศ ก็พัฒนารวดเร็ว นักลงทุนไหลบ่าเข้ามามากมาย ที่ไหนต่อที่ไหนก็มีแต่โครงการก่อสร้างใหม่กับตึกสูง
รายการของสถานีโทรทัศน์ก็มีความหลากหลายขึ้นเรื่อย ๆ ชาวเผิงเฉิงแทบทุกครอบครัวมีโทรทัศน์กันแล้ว แม้แต่ในชนบทสองปีนี้อัตราการมีโทรทัศน์ก็สูงขึ้นมาก ที่สำคัญที่สุดคือตรงนี้รับชมรายการของสถานีโทรทัศน์ฮ่องกงและไต้หวันได้โดยตรง
เมื่อสถานีโทรทัศน์ย้ายออกไป ภารกิจการแสดงส่วนใหญ่ก็ถูกแบ่งไปให้กลุ่มการแสดงระดับมณฑล การมีอยู่ของกลุ่มการแสดงเผิงเฉิงจึงกลายเป็นของที่กินไม่ได้ทิ้งก็เสียดายซะจนได้
ตอนที่เซี่ยอวิ๋นซูและชุนหย่ามาถึงกลุ่มการแสดงเป็นเวลาเริ่มงานบ่ายพอดี หน้าประตูแม้แต่ยามก็ไม่มี มีเพียงลุงแก่ผู้หนึ่งนั่งจิบชาฟังงิ้วบนเก้าอี้แข็งอยู่ ประตูใหญ่ซี่เหล็กเก่าทรุดโทรม ประตูเล็กก็ถูกล็อกจากด้านใน
เซี่ยอวิ๋นซูยืนอยู่หน้าประตู ทักทายอย่างสุภาพว่า "ลุงเก๋าคะ พวกเรามาตามหาหัวหน้ากลุ่มการแสดง ไม่ทราบว่าท่านอยู่หรือเปล่าคะ"
ลุงแก่แม้แต่จะแลบตาขึ้นมองก็ไม่เลย "ที่นี่คือกลุ่มการแสดง คนนอกเข้าไม่ได้"
ชุนหย่าบ่นพึมพำเบา ๆ "ดูสิ อีกแล้วท่าทีแบบนี้ วันนั้นที่ฉันมาก็โดนท่าทีแบบนี้เหมือนกัน"
เซี่ยอวิ๋นซูครุ่นคิดสักครู่ ก็ไม่ฝืนดื้อต่อ จูงมือชุนหย่าหันกลับไปที่ร้านชำเล็กตรงข้าม ซื้อขนมเค้กหลายชิ้นห่อด้วยกระดาษน้ำมัน รวม ๆ ก็ไม่ได้เสียเงินเท่าไร แล้วเดินกลับมาที่กลุ่มการแสดงอีกครั้ง