อีกไม่ถึงหนึ่งเดือน พวกคนซื้อบ้านไม่มีทางนิ่งเฉยแน่! เมื่อถึงตอนนั้นจะมีลูกค้าจำนวนมากพากันมาขอคืนเงิน บ้านที่เหลือจะขายให้ออกสักหลังก็ไม่มีทาง!
ลุงจ้าวหัวเราะเยาะ "ปล่อยให้เธอชดใช้จนหมดตัวไปเลยสิ ผมอยากรู้เหลือเกินว่าใครจะยังออกมาปกป้องจางจื่อได้อีก!"
แต่สิ่งที่ผู้จัดการไช่ไม่คาดฝันก็คือ เส้นสายที่เขาวางใจไว้นั้นกลับไม่มีทางระบายออกไปได้เลย...
โรงพยาบาลเมืองเผิงเฉิง
ตู้เจียเล่อนอนแผ่วเบาบนเตียงผู้ป่วย พ่อแม่ของเขารีบเดินทางมาถึงแล้ว เห็นลูกชายสภาพแบบนี้ก็ร้องไห้โฮออกมา ข้างเตียงยังมีหญิงสาววัยหนุ่มสาวคนหนึ่งนั่งอยู่ มองคนบนเตียงด้วยสีหน้าซับซ้อน
หลี่เชิ่งลี่จ่ายค่ารักษาพยาบาลไปเรียบร้อยแล้ว ทั้งค่าที่พักและค่าอาหารของพ่อแม่และคู่หมั้นของตู้เจียเล่อก็รับผิดชอบไปพร้อมกัน แต่ในโรงพยาบาลคนพลุกพล่าน ไม่ใช่ที่สำหรับคุยเรื่องเงินชดใช้ จึงยังไม่ได้เอ่ยถึงเรื่องนี้
พ่อแม่ของตู้เจียเล่อเป็นคนชนบทธรรมดาสุด ๆ ไม่ได้โวยวายด่าทออื้ออึงอย่างที่หลี่เชิ่งลี่คิดไว้ มีแต่เช็ดน้ำตาต่อกัน
สภาพจิตใจของตู้เจียเล่อยังโอเคอยู่ แขนและต้นขาห่อผ้าก๊อซใส่เฝือกอยู่ เห็นหลี่เชิ่งลี่ก็พยายามขยับตัว แล้วร้องเรียก "พี่หลี่"
"นอนนิ่ง ๆ เลย" หลี่เชิ่งลี่ตอบรับ เดินเข้าไปจับมือเขา "วันนี้รู้สึกยังไงบ้าง?"
ตู้เจียเล่อฝืนยิ้ม "ดีขึ้นเยอะแล้วครับ"
หลี่เชิ่งลี่รู้สึกแสบแสนในใจ "วางใจเถอะ คนนั้นจับได้แล้ว ผมจะต้องให้เขาเข้าคุกให้ได้แน่นอน"