ขอแค่เถ้าแก่ใจดีมือเต็มแค่ไหน พนักงานจะมาก่อเรื่องได้อย่างไร?
แน่นอนว่านี่ยังเป็นเพราะตู้เจียเล่อมีนิสัยดีงามอยู่แล้วในตัว ครอบครัวของเขาก็เป็นคนมีเหตุผล เสิ่นซูไป๋จึงยิ่งเต็มใจช่วยเหลือ คนแบบนี้คุณธรรมดี เลี้ยงดูขึ้นมาก็วางใจได้
เสิ่นซูไป๋พยักหน้า "พอแผลหายแล้ว ไปหาฉันที่หยวนหยางการค้าต่างประเทศ ฉันจะจัดคนมาฝึกงานให้ บริษัทมีที่พักให้ เปลี่ยนที่ทำงานหาเงินเท่านั้นเอง"
คนที่นั่นไม่ใช่นั่งทำงานในห้องสำนักงานกันหมดหรือ? แต่เขาไม่ถนัดอะไรเลย แถมยังยกของหนักไม่ได้อีก
ตู้เจียเล่อรู้สึกลนลานขึ้นมา เขาย่อมอยากเข้าบริษัทแบบนี้อยู่แล้ว แต่ก็ทำร้ายเถ้าแก่ไม่ได้ ปล่อยให้คนอื่นเลี้ยงเขาเปล่า ๆ ทั้งที่ค่าชดเชยก้อนหนึ่งบวกบ้านหลังหนึ่ง เขายังรู้สึกไม่สมควรรับอยู่เลย จะเพิ่มงานเข้าไปอีก จะไปมีหน้ามีตาอย่างไร
"ประธานเสิ่น ผมจบแค่มัธยมต้นเท่านั้นเอง"
"ก็เพียงพอแล้ว"
เสิ่นซูไป๋ยิ้ม "วางใจเถอะ เธอทำได้ดีแน่"
งานออกรับลูกค้าแบบนี้ มีลูกค้าบางคนชอบพนักงานปากหวาน แต่พนักงานสุภาพตรงไปตรงมาบางคนกลับเป็นที่ต้องการมากกว่า เจ้าของธุรกิจที่เจอคนมามากพอแล้วย่อมชอบคุยกับหนุ่มตรง ๆ อย่างตู้เจียเล่อ
ตู้เจียเล่อพูดต่อ "แต่บ้านผมไม่ขอแล้ว ผมจะหนาหนักหน้าขนาดนั้นได้ยังไง ได้ทั้งเงินทั้งงาน จะขอบ้านเพิ่มอีกแล้วผมเป็นคนอะไรกัน"
เสิ่นซูไป๋มองเสี่ยวเสวี่ยแวบหนึ่ง "ถือเสียว่าเป็นสวัสดิการพนักงานที่ฉันกับท่านประธานเซี่ยให้ก็แล้วกัน"