ถือว่าโดนไล่ออกมาก็ได้ ชุนหย่าห้อบหัวซึมเศร้า "เข้าไปก็ไม่มีประโยชน์อยู่ดี คนนี้มันดื้อรั้นอะไรแบบนี้นะ เราเสนอเงื่อนไขขนาดนี้ ก็ไม่ใช่ให้เขาลาออกจากงานที่นี่ แค่ทำพาร์ทไทม์เท่านั้นเอง!"
ตอนนี้เธอทำฝ่ายทรัพยากรบุคคลก็ได้เรียนรู้วิชาเจ้านายมาแล้ว ไม่มีใครก็ไม่เป็นไร ใช้พาร์ทไทม์ได้ นานเข้าก็ยังไงจะมีคนยอมมาทำงานประจำ ในเมื่อค่าจ้างของไห่อานก่อสร้างพวกเขาดึงดูดคนได้แน่นอน!
แต่ปัญหาคือหัวหน้ากลุ่มการแสดงอู๋คนนี้ไม่ยอมฟังพวกเธอเลย!
เซี่ยอวิ๋นซูเดินผ่านห้องโถงนั้น ฝีเท้าชะงักเล็กน้อย แล้วเปิดบทสนทนากับผู้หญิงหลายคนที่เพิ่งคุยกันอยู่ "สวัสดีค่ะ มีความสนใจมาทำพาร์ทไทม์ขายบ้านที่บริษัทของพวกเราไหมคะ?"
ผู้หญิงทั้งหลายอึ้งไปครู่หนึ่ง แล้วตอบเช่นเดียวกับหัวหน้าอู๋ "ไม่เอา ไม่เอา พวกเราไม่ใช่เซลส์นะ" เมื่อเซี่ยอวิ๋นซูจากไป อู๋กั๋วชิงในห้องทำงานก็แกะกระดาษแผ่นนั้นออกดู เห็นข้อความว่า: พนักงานขายอสังหาริมทรัพย์ ระหว่างฝึกอบรมจ่ายค่าจ้างรายวัน วันละ 10 หยวน มีคอมมิชชั่นการขาย หน่วยละ 100 หยวน ไม่จำกัดเพดาน
ผู้หญิงทั้งหลายก็เอาหัวโขมยมาดูกระดาษแผ่นเดียวกันนั้นเช่นกัน ตาโตพร้อมกัน "ทำพาร์ทไทม์วันเดียวให้ 10 หยวน! ค่าจ้างสูงขนาดนี้เลยเหรอ? พวกเราที่กลุ่มการแสดงทำงานทั้งเดือนได้แค่ร้อยกว่าหยวน"
ปลายยุค 80 ค่าจ้างของหน่วยงานหลายแห่งขึ้นมาแล้ว หน่วยงานที่ดีก็สองร้อยสามร้อยหยวนแล้ว แต่นั่นก็คือหน่วยงานที่ดีมาก ๆ แล้ว ที่นี่ไห่อานก่อสร้างแค่ช่วงฝึกอบรมยังให้วันละ 10 หยวน นี่ต่างจากเอาเงินแจกฟรีตรงไหน? เจ้านายคนนี้ไม่ใช่รวยจนโง่หรือไง?