เดินเล่นกลับมา อวิ๋นซูรู้สึกง่วงขึ้นมาหน่อย เธออาบน้ำเสร็จก็นอนลงบนเตียง ครุ่นคิดเรื่องการโฆษณาดินศักดิ์สิทธิ์อยู่พักหนึ่งก็เตรียมจะหลับ “ซูไป๋ ปิดไฟให้หน่อย พรุ่งนี้ต้องติดต่อสถานีวิทยุโทรทัศน์แล้วก็ต้องไปเจรจาค่าโฆษณา”
เสิ่นซูไป๋มองท้องของเธอด้วยสีหน้าลึกลับ “หมอไม่ได้บอกเวลาตั้งครรภ์ที่แน่ชัดเลยเหรอ?”
อวิ๋นซูหาวเป็นครั้งใหญ่ “บอกแล้วน่า คือเมื่อหนึ่งเดือนที่แล้ว น่าจะช่วงที่มีพายุไต้ฝุ่นนั่นแหละ”
เสิ่นซูไป๋หน้าตาเอี่ยวอึง “วันแรกหรือวันสุดท้าย?”
อวิ๋นซูหันไปเหลือกตาใส่ “ฉันจะไปรู้ได้ไง มีความต่างกันตรงไหน?”
เสิ่นซูไป๋สูดลมหายใจลึก ๆ แล้วสรุปเอง “ต้องเป็นวันสุดท้ายแน่ ๆ วันนั้นแหละที่ฉันได้แสดงฝีมือจริงออกมา”
อวิ๋นซูอยากตบหน้าเข้าเต็มแรงเหลือเกิน “คุณจะเป็นคนปกติบ้างได้ไหม?”
เธอค้นพบว่าจริง ๆ เสิ่นซูไป๋ตอนนี้ไม่ต่างจากตอนอายุ 24 เท่าไร บางครั้งโดยเฉพาะตอนที่สองคนอยู่กันสองต่อสอง เขาก็ยังเด็กเหมือนเดิม ต่างกันแค่เรื่องเดียว คือพออายุมากขึ้น ฝีมือการแกล้งตัวเป็นคนผู้ใหญ่เก่งขึ้นเท่านั้นเอง
เสิ่นซูไป๋ยังทำท่าเสียใจอุตส่าห์ “ฉันพยายามมาตั้งปีแล้วนะ”
อวิ๋นซูลำบากลำบนใจไม่อยู่ รับคำแผ่ว ๆ “ใช่ ๆ คุณพยายามที่สุดแล้ว ลูกตั้งท้องวันสุดท้ายจริง ๆ หลับได้หรือยัง?”
เสิ่นซูไป๋ถึงได้ปิดไฟอย่างสบายใจ “นั่นแหละธรรมดา”
อวิ๋นซูเหนื่อยใจ หัวหน้าเสิ่นคนนี้ ทำไมยิ่งอายุมากกลับยิ่งเด็กล่ะ?