ข้าวโพดกินไปได้เกือบหมด มื้อกลางวันไม่ต้องกินซะแล้ว เซี่ยอวิ๋นซูเพิ่งจะหยิบหมวกนิรภัยเพื่อออกไปดูพื้นที่ก่อสร้าง ก็เห็นชายหนุ่มคนหนึ่งที่ทำงานอยู่วิ่งเข้ามาในสำนักงานอย่างตกใจวุ่นวาย “ผู้จัดการหลี่ครับ ฝนลูกเล็กเริ่มตกแล้วครับ ผมดูท้องฟ้าแล้วไม่ค่อยน่าไว้ใจ จะทำยังไงดีครับ”
หลี่เชิ่งลี่ไม่ได้ใส่ใจ “ฝนลูกเล็กนิดหน่อยกลัวอะไร มันก็ไม่ได้ขวางการทำงาน!”
ชายหนุ่มเป็นคนท้องถิ่น เสียงรีบร้อน “ที่เมืองเผิงเฉิงช่วงหน้าร้อนฝนมักตกหนักครับ ผมดูพยากรณ์อากาศแล้ว ตอนกลางคืนยังมีฝนฟ้าคะนองอีกด้วย!”
หลี่เชิ่งลี่ฉงนใจ “ฝนฟ้าคะนองก็ไม่เป็นไรหรอก ไม่ได้ก็พักกันสักวันหนึ่ง”
“แต่ดินอ่อนที่เพิ่งขุดไปเมื่อกี้นี่จะทำยังไงครับ?”
ชายหนุ่มพูดจบ ใบหน้าของเซี่ยอวิ๋นซูก็เปลี่ยนไปเล็กน้อย พื้นที่ก่อสร้างที่ยังไม่ได้ปูลานฐานราก สิ่งที่กลัวที่สุดคือฝนฟ้าคะนอง ยิ่งเมืองเผิงเฉิงฝนตกหนักระดับนี้ ยิ่งเสี่ยงทำให้พื้นที่ก่อสร้างทรุดตัวลงได้ง่าย!
สิ่งที่จะสูญเสียไม่ใช่แค่ความคืบหน้าของงาน ถ้าจัดการไม่ดี ยังอาจเกิดอันตรายถึงชีวิต!
น้ำเสียงของเธอรีบขึ้นทันที “รีบแจ้งให้คนงานอพยพออกมาก่อน ห้ามทำงานต่อ!”
หานจิ่งเหอเรียนมาทางออกแบบสถาปัตยกรรม เขาก็รู้ทันทีว่ามีปัญหา แล้วรีบวิ่งออกไปตาม “พี่หลี่ครับ รีบให้คนอพยพออกมาเดี๋ยวนี้เลย!”
แม้ข้างนอกท้องฟ้าจะมืดครึ้มจนน่ากลัว แต่ก็ยังแค่ฝนลูกเล็ก หลี่เชิ่งลี่แม้จะงงงวย แต่ก็ให้ความร่วมมือกับงานอย่างดี รีบสวมหมวกนิรภัยหยิบเครื่องขยายเสียงเดินไปยังพื้นที่ก่อสร้างทันที ก่อนไปยังไม่ลืมเตือนกัวไช่เซียไว้หนึ่งประโยค “พาลูกกลับบ้านก่อนเถอะ”