แม้หลี่เชิ่งลี่จะมีนิสัยชายชาตรีจัด อีกทั้งหวงหน้าปากคนมาก แต่ในเรื่องเงินทองกับลูกเมียนั้นเขาไม่เคยเป็นขี้เหนียวเลย เดือนนี้เขาเพิ่งรับเงินเดือนมา ยังไม่ได้ส่งกลับบ้าน จึงหยิบเงินสองร้อยหยวนใส่กระเป๋าเสื้อไว้เลย
กัวไช่เซียไม่ยอมรับ "เอาเงินก้อนโตแบบนี้อันตรายน่า พวกเราครอบครัวเดียวออกไปซื้อเสื้อผ้า สองสิบหยวนก็พอแล้ว"
ปกติแล้วเธอแทบไม่เคยซื้อเสื้อผ้าใหม่เลย เสื้อผ้าของลูกสองคนก็ราคาชิ้นละไม่กี่หยวน เด็กเติบโตเร็ว ต่อปีได้เพิ่มสองสองชุดถือว่ามากเกินแล้ว
หลี่เชิ่งลี่ขำเธอหนึ่งตา "สองสิบหยวนพอกินข้าวสักมื้อไหมล่ะ? ที่ห้างสรรพสินค้าเสื้อเชิ้ตหนึ่งตัวก็ราวสิบกว่าหยวนแล้ว ฉันยังกลัวสองร้อยหยวนจะไม่พออยู่เลย!"
เงินเดือนของเขาเดือนหนึ่งก็สามร้อยกว่าหยวน ต้นปียังได้ส่วนแบ่งจากบริษัทเป็นจำนวนมหาศาลอีก แต่เรื่องส่วนแบ่งผู้ถือหุ้นแบบนั้นเขาไม่เคยเล่าให้กัวไช่เซียฟังหรอก บอกไปเธอก็ไม่เข้าใจอยู่ดี
กัวไช่เซียเม้มปากขยับแล้วก็ไม่โต้แย้งอีก "ง...งั้นก็เก็บไว้กระเป๋าด้านในนะ อย่าให้หายเด็ดขาด เงินก้อนใหญ่แบบนี้"
สำหรับหลี่เชิ่งลี่ในตอนนี้ เขาไม่ถือว่าสองร้อยหยวนเป็นเงินก้อนใหญ่อะไร ถึงแม้เรื่องกินอยู่เขาจะไม่เลือกสรร แต่ต่อคนงานที่พื้นที่ก่อสร้างของเขานั้นเอื้อเฟื้อมากตลอด ใครมีเรื่องลำบากเขาก็พร้อมช่วยเหลือ หยิบสิบหยวนยี่สิบหยวนออกมาก็ไม่รู้สึกเสียดายเลย