br />อาบน้ำเสร็จกินข้าวแล้ว เซี่ยอวิ๋นซูเข้านอนแต่หัวค่ำ เพราะฝนตกหนักทำให้อุณหภูมิในบ้านลดลง ไม่ต้องเปิดพัดลมก็เย็นสบาย
ลมแรงด้านนอกพัดหน้าต่างจนส่งเสียงดัง เซี่ยอวิ๋นซูนอนเอียงไปครึ่งตัวแล้วรู้สึกกังวลขึ้นมา "ฝนแบบนี้... ใช่ว่าพายุจะเข้าจริง ๆ ใช่ไหม"
เสิ่นซูไป๋เงยหน้ามองออกไปข้างนอก "น่าจะใช่"
เซี่ยอวิ๋นซูถอนหายใจยาว "ไม่รู้ต้องใช้เวลากี่วันถึงจะผ่านไป ข้าวที่บ้านยังมี แต่ผักเหลือไม่มากแล้ว"
เมืองไห่เฉิงก็เคยเจอพายุมาก่อน แต่ตอนนั้นยังตอนที่เซี่ยอวิ๋นซูยังเด็กอยู่ หลายสิบปีมานี้เธอจำได้แค่ว่าออกจากบ้านไม่ได้เป็นเวลาหลายวัน ต้องนั่งกินแผ่นแป้งทอดแป้งข้าวโพดที่หลี่เฟินหลานทำให้ทุกวัน จนสุดท้ายบ้านแทบไม่เหลืออะไรจะกินเลย...
เสิ่นซูไป๋ยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย "ฉันซื้อผักกับเนื้อมาตอนเช้า ใส่ตู้เย็นไว้หมดแล้ว"
เซี่ยอวิ๋นซูยกย่องเขาสักคำ "หลงลืมไปแล้วยังฉลาดขนาดนี้เลยเหรอ!"
เสิ่นซูไป๋ขมวดคิ้วขึ้นโดยไม่พูดอะไร สายตากลับไปหยุดอยู่ที่ผ้าห่มสองผืนที่ทั้งสองแยกห่อกันคนละผืน "คืนนี้อาจจะหน่อยนึง"
"ไม่หนาวเลย..." เซี่ยอวิ๋นซูลากผ้าห่มมาห่มตัวเองเรียบร้อยแล้ว เสียงเธอแผ่วเบาด้วยความง่วง ตอนนี้เธอเคยชินกับเสิ่นซูไป๋บนเตียงที่เคร่งระเบียบและใจเย็นสงบเสงี่ยมแล้ว
เสิ่นซูไป๋ค่อย ๆ เคลื่อนตัวเข้าหาเธอ แววตาลึกลับ "ฉันเหมือนจะหน่อยนึง"
เซี่ยอวิ๋นซูยกเปลือกตาไม่ขึ้น "งั้นก็ไปหาผ้าห่มอีกผืนมาห่มสิ แต่ที่บ้านเหมือนจะมีแต่ผ้าปูที่นอน..."