ชิงชิงกัดฟันแน่น แทบเสียสติ “ไม่ใช่แค่ไม่ยอมให้ฉันอยู่ต่อ ยังพาฉันไปส่งที่กรมตำรวจอีก! เมียมันนี่เหมือนป่วยเป็นบ้า ยังบังอาจให้ฉันไปเรียนทำเนื้อพะโลให้เขา ใครจะไปขายเนื้อหัวหมูกับเขา!”
ลุงจ้าวอึ้งงัน “อะไรนะ เนื้อหัวหมู?”
ชิงชิงกัดฟันเล่าเรื่องในวันนี้ให้ฟังยกหม้อ ลุงจ้าวฟังจบแล้วตะลึงอยู่พักใหญ่ “เมียมันนี่มันโง่หรือเปล่า!”
โง่หรือไม่ชิงชิงไม่รู้ รู้แต่ว่างานนี้เธอไม่เอาแล้ว ไปเกาะเศรษฐีเมืองท่าสักคนไม่ดีกว่าหรอก เธออุตส่าห์เล่นบทสาวอ่อนหวานมาราวเดือนกว่า ๆ หลี่เชิ่งลี่ไม่เพียงไม่ส่งของให้ แถมยังไม่ยอมออกเงินซื้อเหล้าด้วยซ้ำ เงินที่ใช้ก็เป็นของลุงจ้าวเองทั้งหมด
วันรุ่งขึ้นเรื่องที่ชิงชิงไปหาหลี่เชิ่งลี่ก็แพร่ไปทั่วพื้นที่ก่อสร้าง เซี่ยอวิ๋นซูตกใจสุดขีด รีบวิ่งไปหาหลี่เชิ่งลี่ทันที ประโยคแรกก็คือ “พี่หลี่ ถ้าพี่สาวเลิกกับพี่แล้ว ฉันจะเป็นฝ่ายพี่สาวนะ”
หลี่เชิ่งลี่มีถุงดำใต้ตาชัดเจน “พี่สาวทำไมจะเลิกกับผม ผมเป็นผัวเขา เขาไม่เอาผมแล้วจะเอาใคร”
เซี่ยอวิ๋นซูโล่งอก “ก็นั่นแหละ ผมบอกแล้วว่าพี่ห้ามทำผิด”
ตอนนี้หลี่เชิ่งลี่เกลียดลุงจ้าวจะขาดใจ “ผมไม่ยอมยุ่งกับมันต่อแล้ว ใครจะรู้ว่ามันจะเอาผู้หญิงคนไหนออกมาอีก ผู้หญิงชิงชิงนั่นยังบุกไปถึงบ้านผมเลยนะ!”
หลินชุ่ยผิงสวมรองเท้าส้นสูงก้าวย่างสง่า กำลังชื่นชมเล็บสีแดงตัวเอง พอได้ยินแบบนี้ก็เบิกตากว้างอย่างสนุกสนานทันที “ผู้หญิงอะไรบุกไปถึงบ้านพี่ พี่สาวไม่กระชากผมมัน ไม่ตบหน้าพี่เลยหรอ?”