หลายวันมาแล้วที่จ้าวใหญ่เงียบสงบ ไม่ได้ออกไปหาหลี่เชิ่งลี่อีก เขากำลังครุ่นคิดอยู่ว่าจะเปลี่ยนแผนการใหม่ดีหรือไม่ แต่ก่อนที่เขาจะลงมือ กลับมีคนมาเยือนสำนักงานของเขาซะก่อน
หญิงสาวปากระบิ้นผมหยักศกใหญ่ สวมรองเท้าส้นสูง เดินสะโพกชิดก้นทีละก้าว พูดจาท่าทางอวดดีไม่น้อย “ขอให้เจ้าของที่นี่ออกมาพบฉันเดี๋ยวนี้ ฉันมีธุรกิจใหญ่จะคุยกับคุณ”
จ้าวใหญ่มองด้วยความสงสัย ผู้หญิงตรงหน้าหน้าตาก็ไม่เลว แต่งตัวทันสมัย แค่ว่าอายุน้อยเกินไป ผู้หญิงคนนี้จะมาคุยเรื่องวัสดุก่อสร้างกับเขาได้อย่างไร?
เขากวาดตามองหลินชุ่ยผิงตั้งแต่หัวจรดเท้า “คุณมาจากไหน?”
หลินชุ่ยผิงพูดภาษาอังกฤษขึ้นมาทันที แม้จะเป็นเพียงคำว่าฮาโลว์ กู๊ดมอร์นิ่งที่ออกเสียงเพี้ยน ๆ เท่านั้น “ฉันกลับมาจากต่างประเทศ ที่บ้านมีฐานะหน่อย ๆ เตรียมจะมาลงทุนพัฒนาที่เมืองเผิงเฉิงสักหน่อย ได้ยินมาว่าที่นี่ขายปูนซีเมนต์?”
จ้าวใหญ่ก็เป็นนายใหญ่มาแล้ว จะหลอกเขาให้หลงกลง่าย ๆ ได้อย่างไร เขาถามเข้าประเด็นทันที “คุณจะเอาเท่าไหร่? ที่นี่ฉันไม่ขายเชื่อ จ่ายเงินก่อนแล้วส่งของ”
“จ่ายเงิน?” หลินชุ่ยผิงเอามือปิดปากอย่างตกใจ โชว์กำไลทองคำใบใหญ่บนข้อมือ “คุณล้อเล่นกันหรือไง ฉันจะเอาปูนซีเมนต์มูลค่าห้าล้าน คุณมีหรือเปล่าล่ะ แล้วให้ฉันจ่ายเงินก่อน?”
“เท่าไหร่นะ?” จ้าวใหญ่ตาค้างเล็กน้อย “ปูนซีเมนต์ห้าล้าน? คุณล้อเล่นกันใช่ไหม?”
นี่จะไปสร้างสหประชาชาติหรือไง ใครจะลงทุนพัฒนาอะไรต้องใช้ปูนขนาดนี้?
หลินชุ่ยผิงไม่สน เธอเชี่ยวชาญเรื่องพูดจามั่วซั่วมาแต่ไหนแต่ไร “ฉันล้อเล่นกับคุณทำไม ไม่เห็นกำไลทองคำใบใหญ่บนมือฉันเหรอ เพชรก้อนโตบนนิ้วฉัน ที่บ้านฉันมีเพียบ! คุณแม่ให้ฉันมาทำธุรกิจสักอย่าง ถ้าคุณไม่เต็มใจก็ช่างมันเถอะ ฉันไปหาคนอื่นร่วมงานก็ได้”