หญิงสาวซ่อนความรู้สึกเล็กๆ น้อยๆ ในใจไว้อย่างมิดชิด ไม่มีใครรู้ว่าเธอแอบมองหนุ่มน้อยรูปงามผู้เงียบขรึมชั้นล่างมาตลอดช่วงมัธยมปลาย มองเขาจากวัยสิบกว่า จนถึงวัยยี่สิบ...
จ้าวเสี่ยวอวิ๋นอดไม่ได้ที่จะหันไปมองคนที่นั่งอีกฝั่งของทางเดิน เขาคงเคยชินกับการนั่งเครื่องบินแล้ว กำลังก้มหน้าอ่านหนังสือเฉพาะทางเล่มหนาๆ ซึ่งขนาดชื่อเรื่องเธอยังอ่านไม่ออกเลย
พี่น้องตระกูลเซี่ยมีหน้าตาดีที่สุดทั้งคู่ เซี่ยอวิ๋นซูงดงามแบบเฉียบคมแทงใจ ส่วนเซี่ยหมิงเฉิงกลับดูเย็นชาเล็กน้อย ใบหน้าด้านข้างขาวผ่องเรียบเนียนดูห่างเหิน ท่าทางเยือกเย็นราวกับหิมะ
ไม่ใช่แค่เธอ แม้แต่แอร์โฮสเตสบนเครื่องบินก็ยังจงใจเดินผ่านเขาไปมาสองสามครั้ง แต่ในสายตาของเซี่ยหมิงเฉิงมีเพียงหนังสือเล่มนั้น ตั้งแต่ขึ้นเครื่องจนถึงตอนนี้เขายังไม่ได้พูดกับเธอสักคำ
จ้าวเสี่ยวอวิ๋นเก็บสายตากลับมา แล้วใช้สายตาด้านข้างมองซ่งเฉียนเฉียน ต้องยอมรับว่าเธอสวยมากเช่นกัน แม้จะไม่เท่าเซี่ยอวิ๋นซูผู้งดงามเป็นเลิศ แต่การเกิดในตระกูลใหญ่ทำให้มีรัศมีที่คนธรรมดาไม่มี
อีกทั้งซ่งเฉียนเฉียนไม่มีท่าทีเย่อหยิ่งของคุณหนูเมืองใหญ่ กลับดูแลเธอตลอดทาง ไม่ได้เย็นชาใส่เพียงเพราะเพิ่งพบกันครั้งแรก ให้ความรู้สึกเหมือนสายลมฤดูใบไม้ผลิ แม้แต่เซี่ยหมิงเฉิงก่อนขึ้นเครื่อง เมื่อเห็นซ่งเฉียนเฉียน แววตายังสดใสกว่าปกติ
เครื่องบินเริ่มทะยานขึ้น จ้าวเสี่ยวอวิ๋นทั้งตัวโคลงเคลง เกือบจะร้องออกมา มือหนึ่งค่อยๆ จับเธอไว้เบาๆ