ที่มาหาหลินชุ่ยผิง ก็เพราะรู้ว่าร้านอาหารไห่อันเงินเดือนสูงมาก สูงกว่าคนงานทั่วไปเสียอีก และเคยได้ยินว่าตรุษจีนหรือเทศกาลต่างๆ ก็ยังแจกของอีก สวัสดิการก็ดีด้วย ไปเป็นพนักงานเสิร์ฟก็ไม่ลำบากอะไร จึงยอมมาหาหลินชุ่ยผิง
แต่ถ้าจะให้ไปเป็นช่างเหล็กเส้นที่พื้นที่ก่อสร้างล่ะก็ คงต้องคิดหนักจริงๆ
ในที่สุดก็จัดการไล่คนพวกนั้นไปได้หมด หลินชุ่ยผิงก็เดินขึ้นบันไดเสียงดังกระแทก แล้วเปิดประตูปิดประตูเป็นจังหวะเดียวกัน ก่อนจะเปิดปากด่าไปสองประโยค: "ไอ้ป้าเฉินบ้านั่นเป็นไม้กวนขี้คอยก่อเรื่องชาวบ้าน เธอไม่มีงานทำจะไปยุ่งอะไรกับฉัน ยังคิดจะไปทำงานที่ร้านอาหารอีก คิดได้ยังไงก็ไม่รู้ หน้าก็ไม่ได้ดี ใจกลับสูงเสียเหลือเกิน ไม่ไปฉี่ส่องหน้าตัวเองดูสักหน่อย..."
"ปั๊บ!"
ก้นโดนตบหนึ่งที แม่ของหลินยัดซาลาเปาหนึ่งลูกเข้าปากเธอ: "ตอนแรกเกิดทำไมแกไม่เป็นใบ้ไปเลยนะ!"
สาวน้อยอายุราวยี่สิบต้นๆ ทั้งวันเอาแต่อุจจาระปัสสาวะลมตดมาพูด นี่ก็มีแต่ซ่งซานชวานนั่นแหละที่ทนได้!
หลินชุ่ยผิงเคี้ยวซาลาเปาจนหมด ยังไม่วายต่อว่า: "แม่ ซาลาเปาที่แม่ทำให้ไม่อร่อยเท่าของคุณป้าจ้าว อาหารที่แม่ทำก็ไม่อร่อยเท่าของซานชวานสักอย่าง!"
แม่ของหลินสูดหายใจเข้าลึกๆ บอกกับตัวเองในใจ อีกหน่อย อีกหน่อย ไอ้ลูกสาวตัวดีคนนี้วันมะรืนก็จะแต่งออกไปแล้ว!
พ่อของหลินเพิ่งเลิกงานกลับมาถึงบ้าน หน้านี้กลับยิ้มแย้ม: "วันนี้เจ้าของฟาร์มหมูเขาฆ่าหมู ให้หูหมูมา2 ข้าง ต้มไว้ในหม้อแล้ว เดี๋ยวเอาออกมาคลุกกับแตงกวากิน"