ซ่งเฉียนเฉียนกลับดึงเธอไว้: “เธอกับฉัน อวิ๋นซูนั่งด้วยกันสิ ให้ผู้ชายสองคนนั้นนั่งข้างหน้าก็พอ จะต้องแยกเดินไปทำไมกัน? หรือว่าเธอมีธุระอย่างอื่นต้องทำ?”
เซี่ยอวิ๋นซูก็รีบพยักหน้า: “รถคันนี้มีห้าที่นั่ง พวกเธอมีสัมภาระไม่มาก นั่งได้สบายๆ อยู่แล้ว”
แม้เธอจะท้อง แต่รูปร่างก็ยังเพรียวบาง เฉียนเฉียนกับเสี่ยวอวิ๋นก็ผอมบางกันทั้งคู่
จ้าวเสี่ยวอวิ๋นถูกดึงให้นั่งอยู่ด้านหลัง สายตาของเธอทอดไปที่เซี่ยหมิงเฉิงซึ่งนั่งอยู่ที่เบาะหน้าข้างคนขับ ก่อนจะค่อยๆ หดกลับมา รู้สึกเพียงว่าตัวเองห่างจากเขามากขึ้นเรื่อยๆ
ตอนกลางคืน ซ่งเฉียนเฉียนพักอยู่ในห้องของเซี่ยอวิ๋นซู เธอไม่รู้สึกว่ามีอะไรผิดปกติ: “รอให้งานแต่งของชุ่ยผิงเสร็จก่อน ฉันจะกลับจิงเป่ย์พร้อมกับเธอ”
“ได้สิ งั้นเธอต้องพักอยู่สักหลายวันนะ หมิงเฉิงก็มีวันหยุดพอดี พวกเราค่อยกลับไปด้วยกัน” เซี่ยอวิ๋นซูหยิบผ้าห่มออกมาให้เธอ แล้วชี้ไปที่บ้านฝั่งตรงข้าม: “น้องชายฉันก็อยู่ด้วย มีธุระอะไรก็เรียกใช้เขาได้เลย ยังไงเขาก็ต้องเรียกฉันว่าพี่สาวอยู่แล้ว”
ซ่งเฉียนเฉียนผลักเธอเบาๆ: “รู้แล้วล่ะ เธอก็รีบกลับไปเถอะ พรุ่งนี้ยังต้องตื่นแต่เช้าอีก”
เซี่ยอวิ๋นซูท้อง ตามธรรมเนียมที่นี่แล้วไม่สามารถไปส่งตัวหลินชุ่ยผิงออกเรือนได้ จึงได้จัดให้ซ่งเฉียนเฉียนกับจ้าวเสี่ยวอวิ๋นสองคน รออยู่ในห้องของเจ้าสาวในเช้าวันรุ่งขึ้น
ยิ่งไปรับเจ้าสาวเร็วเท่าไหร่ก็ยิ่งเป็นมงคล ดังนั้นพรุ่งนี้ซ่งเฉียนเฉียนต้องตื่นแต่เช้า