พูดแต่เรื่องแต่งงาน ไม่พูดเรื่องผลประโยชน์ นี่คือกลยุทธ์ที่จางเหิงใช้เจรจากับเสิ่นหว่านหว่านในวันนี้
เสิ่นหว่านหว่านเปลี่ยนเรื่องอีกครั้ง “ซื่อจื่อ เรื่องหุ้นส่วนนี้ ท่านช่วยให้คำตอบชัดเจนได้หรือไม่ แบ่งผลกำไรกันคนละครึ่งคือขีดจำกัดที่หว่านหว่านให้ได้แล้ว หอหวงเฮ่อเพิ่งเปิดกิจการได้ไม่นาน รายรับรายจ่ายยังไม่มั่นคง ทั้งเงินงวดสุดท้ายของช่างฝีมือ ค่าวัตถุดิบ และค่าแรงคนงาน ล้วนเป็นค่าใช้จ่ายทั้งสิ้น”
น้ำเสียงของเสิ่นหว่านหว่านเจือการต่อรองแบบพ่อค้าแม่ค้า ทว่าท่าทางงดงามและจริงจังของนางกลับไม่ทำให้จางเหิงรู้สึกขุ่นเคือง เขาเพียงรู้สึกว่าน่าสนใจ
จางเหิงมองใบหน้านางพลางถามว่า “หว่านหว่าน เจ้าไม่ได้อวดอ้างว่าตนเป็นพ่อค้าแม่ค้าและพูดคุยได้ทุกเรื่องหรอกหรือ เช่นนั้นเรามาคุยกันเถิดว่า ต้องมีเงื่อนไขใดเจ้าจึงจะยอมแต่งเข้าจวนอ๋องเยียน”
ยังจะเอาหุ้นส่วนตั้งห้าส่วนอีกหรือ?
คนก็ต้องได้ เงินก็ต้องเอา
ความต้องการของจางเหิงไหนเลยจะพอใจกับหุ้นส่วนห้าส่วนและร้านหนังสือเล็ก ๆ แห่งหนึ่ง เขาเองก็ไม่สนใจจะเล่นเกมต่อรองกับนางให้มากความ
ซื่อจื่อแห่งเยียนยังไม่ยอมปล่อยตนไป เสิ่นหว่านหว่านจึงเอ่ยอย่างจนใจว่า “ซื่อจื่อกล่าวล้อเล่นแล้ว หว่านหว่านชอบค้าขายยิ่งนัก ทั้งยังคิดว่าตนพอมีความสามารถอยู่บ้าง แต่หากแต่งงานแล้วต้องถูกขังอยู่แต่ในเรือนชั้นใน นั่นไม่ใช่สิ่งที่หว่านหว่านปรารถนา”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น จางเหิงก็เข้าใจสาเหตุที่นางปฏิเสธการแต่งงานได้อย่างรวดเร็ว
ข้อแรกคือชื่อเสียงของเจ้าของร่างเดิม ข้อสองคือความมุ่งหมายของนาง นางไม่อยากแต่งงานเร็วเกินไป
ในยุคสมัยนี้ สตรีแต่งงานแล้ว ต่อให้มีความสามารถเพียงใดก็ต้องอยู่บ้านปรนนิบัติสามีเลี้ยงดูบุตร ยิ่งไม่ต้องพูดถึงราชวงศ์ที่มีกฎระเบียบเข้มงวด นี่เองคือสิ่งที่เสิ่นหว่านหว่านกังวล
แต่จางเหิงมาจากสังคมสมัยใหม่ แนวคิดของเขาค่อนข้างก้าวหน้า เรื่องธรรมเนียมเหล่านี้จึงไม่ใช่ปัญหาสำหรับเขา
จางเหิงกล่าวอย่างใจกว้างว่า “ข้าไม่ได้ล้อเล่น ข้ารับปากเจ้า หลังแต่งงานแล้ว กิจการทั้งหมดในจวนจะให้เจ้าดูแลจัดการ ข้าจะเปิดโอกาสให้เจ้าได้แสดงความสามารถ”