แม้จ้าวเสี่ยวเจี่ยจะไม่เข้าใจว่าจางเหิงคิดจะทำอะไร แต่ก็ยังลงมือทำตาม
“จ้าวเอ้อร์ ไปหาแจกันกระเบื้องมาสักสองสามใบ แล้วหาถังไม้เนื้อหนามาอีกใบ เจาะรูเล็ก ๆ ที่ด้านข้างถัง จากนั้นผ่ากระบอกไม้ไผ่เป็นสองซีก เสียบเข้าไปในรูทำเป็นท่อระบายน้ำ”
“ข้างในถังไม้ทำชั้นวางไม้ไผ่ไว้ชั้นหนึ่ง วางดอกไม้สดแผ่ให้ทั่วแล้วนึ่งบนชั้นนั้น”
“คว่ำอ่างกระเบื้องลงบนปากถัง ใช้ผ้าชุบน้ำพันปิดรอยต่อระหว่างถังไม้กับอ่างให้มิดชิด อย่าให้ไอรั่วออกมาเด็ดขาด”
“ลุงจาง เด็ดดอกมณฑาเอาเฉพาะดอกตูมที่เริ่มแย้ม พยายามเก็บมาให้มากที่สุด ล้างผ่านน้ำสะอาดเบา ๆ สักครั้ง แล้วแผ่ไว้ในที่ร่มให้ผิวดอกแห้ง อย่าให้มีน้ำติดเข้าไปในถังไม้เด็ดขาด มิฉะนั้นน้ำหอมที่ทำออกมาจะเสียได้ง่าย”
“ขอรับ ซื่อจื่อ” ทั้งสามรับฟังคำสั่งของจางเหิงแล้วแยกย้ายไปจัดการ
ใช้วิธีกลั่นด้วยไอน้ำแบบโบราณ
นี่คือวิธีที่จางเหิงเคยเห็นในหนังสือเล่มหนึ่งที่หอสมุด
แม้เขาจะเรียนสายศิลป์ แต่ถึงอย่างไรก็มีวุฒิระดับปริญญาเอก หลักการเพียงเท่านี้เขาย่อมเข้าใจได้
ทั้งสามคนทำงานได้รวดเร็ว ไม่นานก็เตรียมวัตถุดิบครบ
“วางดอกมณฑาที่จัดการแล้วลงบนตะแกรงไม้ไผ่ในถังให้ทั่วก้นถัง อย่าเติมน้ำลงไปตรง ๆ”
“คอยเปลี่ยนน้ำเย็นในอ่างกระเบื้องให้เย็นอยู่เสมอ แล้วใช้ไฟอ่อนค่อย ๆ ให้ความร้อนแก่ถังไม้”
“ไอน้ำร้อนลอยขึ้นไปกระทบอ่างกระเบื้องเย็นก็จะควบแน่นเป็นหยดน้ำหอม ไหลไปตามกระบอกไม้ไผ่ ใช้ไหกระเบื้องสะอาดรองไว้ก็พอ”
“น้ำหอมที่ได้ครั้งแรกเอากลับไปกลั่นซ้ำอีกครั้งได้ กลิ่นจะบริสุทธิ์ยิ่งขึ้น”
“พวกเจ้าทำตามที่ข้าบอก”
จางเหิงอาศัยบันทึกในหนังสือคอยชี้แนะ ทั้งสามคนจึงเริ่มทดลองครั้งแรกอย่างโกลาหล
ถังไม้ปิดไม่สนิท อีกทั้งไฟจากฟืนก็ไม่สม่ำเสมอ เป็นครั้งแรกที่ลงมือทำ จางเหิงใช้เวลาถึงหนึ่งชั่วยามกว่าจะทำน้ำหอมรุ่นแรกออกมาได้
ดอกมณฑาหนึ่งหม้อเล็ก ๆ สุดท้ายกลั่นน้ำหอมออกมาได้เพียงเล็กน้อย แค่ครึ่งขวดกระเบื้องเล็กเท่านั้น