ภายในห้องหนังสือ แสงเทียนส่องสว่างทั่วห้อง
“ซื่อจื่อ คืนนี้พวกเรายังต้องคัดอักษรต่อหรือขอรับ?” จ้าวเสี่ยวเจี่ยถามอย่างหวาดหวั่น
สองวันนี้ บ่าวรับใช้หนุ่มหลายคนต้องคัดอักษรวันละสองชั่วยาม นับเป็นช่วงเวลาที่เหมือนฝันร้ายที่สุดในชีวิต
ขณะนี้บ่าวรับใช้หนุ่มคัดอักษรได้ราวหนึ่งพันห้าร้อยตัวต่อชั่วยาม มีทั้งหมดสี่คน รวมแล้ววันละหนึ่งหมื่นสองพันตัว
สามก๊กกับความฝันในหอแดงมีความยาวรวมกันราวหนึ่งล้านห้าแสนตัวอักษร
จางเหิงคิดจะหาบ่าวรับใช้หนุ่มมาเพิ่มอีกสักหลายคน เพื่อจัดการให้เสร็จโดยเร็ว
จางเหิงถือพู่กันไว้ในมือซ้าย มือขวาวางบนโต๊ะ เอ่ยว่า “ค่อยคัดต่ออีกสักครู่ ข้าจะเขียนบทความสักชิ้น แล้วเจ้าหาคนไปส่งจวนฟาง ให้ท่านฟางช่วยวิจารณ์”
จางเหิงรู้ดีว่า หากคิดจะดึงฟางปิ่งเหวินกับเจียงซิวเจี่ยนมาเป็นพวกอย่างแท้จริง เพียงมิตรไมตรีที่เกิดขึ้นในวันนี้ยังไม่พอ
ฟางปิ่งเหวินเป็นปรมาจารย์แห่งวงวรรณศิลป์ มีสหายอยู่ทั่วราชสำนัก
ส่วนเจียงซิวเจี่ยนก็เป็นขุนนางผู้กุมอำนาจคนหนึ่งเช่นเดียวกับบิดาของภรรยา
คนเช่นนี้ ต่อให้เอ่ยชมสักสองสามประโยค ก็ไม่ได้หมายความว่าจะยอมเข้าข้างเจ้า
ยิ่งไปกว่านั้น เมื่อเทียบกับองค์ชายรัชทายาทแล้ว อ๋องเยียนเสียเปรียบอย่างยิ่งในด้านกำลังโดยรวม ครั้นทั้งสองฝ่ายขัดแย้งกัน เจียงซิวเจี่ยนเพียงวางตัวเป็นกลางก็นับว่าเป็นมิตรต่ออ๋องเยียนแล้ว
“ต้องผูกมิตรกับพวกเขาให้ได้ แม้อายุจะต่างกันมากก็ตาม”
“ฉันต้องแสดงให้เห็นว่าตัวเองมีคุณค่าต่อไป”
เมื่อนึกถึงเรื่องนี้ แววตาของจางเหิงก็เปี่ยมด้วยแรงฮึด
“อืม เอาบทนี้แหละ”
เขาพึมพำ พลางยิ้มขึ้นทีละน้อย “พวกเขาเป็นนักปราชญ์มีชื่อ จะต้านทาน ‘ว่าด้วยความรักในดอกบัว’ ได้อย่างไร?”
ระหว่างเอ่ย จางเหิงก็เริ่มจรดพู่กันเขียนว่า “บุปผาแห่งพรรณไม้และพฤกษา ทั้งบนบกและในน้ำ มีอยู่มากมาย...”
หากไม่มีเรื่องเล่าหรือตำนานที่เคยปรากฏ ก็หาเรื่องคล้าย ๆ กันมาแทน เนื้อหาก็ไม่ต่างกันมาก
จางเหิงเขียนอย่างรวดเร็ว
ไม่นานนัก ‘ว่าด้วยความรักในดอกบัว’ ฉบับต้าจิ่งก็ถือกำเนิดขึ้น
จางเหิงวางพู่กันลงข้างกาย รู้สึกพอใจผลงานชิ้นนี้อย่างยิ่ง