จวนอ๋องเยียน ภายในโถงใหญ่
จางหยวนเจ๋อกับฮั่วหนิงนั่งประจำที่นั่งหลัก ทั้งสองกำลังจิบชา ส่วนเซี่ยโหวเลี่ยงกำลังรายงานเรื่องราวให้พ่อบ้านจ้าวฟัง
ฮั่วหนิงอดมองออกไปนอกประตูมิได้ ในดวงตาคู่งามฉายแววกังวล “ได้ยินบ่าวไพร่ว่า คืนนี้เหิงเอ๋อร์ไปร่วมการประเมินชมจันทร์เพ็ญ เหตุใดป่านนี้ยังไม่กลับมา ระหว่างทางจะเกิดเรื่องขึ้นหรือไม่?”
ได้ยินเช่นนั้น จางหยวนเจ๋อก็วางถ้วยชาลง พลางแค่นเสียง “ไปร่วมการประเมินชมจันทร์เพ็ญจะเกิดเรื่องอันใดได้มากที่สุดก็ถูกเยาะเย้ยว่าไร้ความสามารถอีกคราเท่านั้น”
แม้ปากจะกล่าวเช่นนั้น แต่จางหยวนเจ๋อก็หาได้ตั้งใจฟังรายงานไม่ สายตาเหลือบมองออกไปนอกประตูเป็นระยะ
ฮั่วหนิงได้ยินแล้วก็รีบโต้กลับ “วันนี้ข้าไปสนทนากับฮูหยินตระกูลใหญ่หลายท่าน พวกนางล้วนได้ยินเรื่องที่เหิงเอ๋อร์แต่งกวีในงานชุมนุมกวี ต่างมองเหิงเอ๋อร์เปลี่ยนไปมาก ท่านอย่าเอาแต่เข้มงวดกับเหิงเอ๋อร์นักเลย”
จางหยวนเจ๋อแค่นเสียง “มิใช่เพราะเรื่องเหลวไหลที่เขาเคยทำไว้ก่อนหน้านี้หรอกหรือ”
จางเหิงเผยความสามารถด้านบทกวีออกมาแล้ว ทว่าภาพจำที่ฝังแน่นมานานหลายปีทำให้จางหยวนเจ๋อยังปรับท่าทีของตนได้ไม่หมด
ฮั่วหนิงปรายตามองจางหยวนเจ๋อ ก่อนกล่าวว่า “ยามหนุ่มท่านไม่เคยทำเรื่องเหลวไหลหรือ? ตอนนั้นก็ไม่รู้ว่าใครได้ยินว่าข้าจะแต่งให้ผู้อื่น ถึงกับจะถือดาบนำทหารไปชิงตัวเจ้าสาว”
สีหน้าจางหยวนเจ๋อพลันกระอักกระอ่วน “เรื่อง...เรื่องนั้นมันผ่านมานานแล้ว”
ฮั่วหนิงแค่นเสียง “ยามนี้เหิงเอ๋อร์ยิ่งเติบโตมีอนาคต ท่านก็ควรเรียนรู้ที่จะยอมรับการเปลี่ยนแปลงของเขา”
เซี่ยโหวเลี่ยงที่อยู่ข้าง ๆ ยิ้มกล่าว “ท่านอ๋องควรค่อย ๆ เปลี่ยนมุมมองที่มีต่อซื่อจื่อจริง ๆ”
เซี่ยโหวเลี่ยงเพิ่งกล่าวจบ เสียงฝีเท้าก็ดังมาจากด้านนอก จางเหิงพาจ้าวเสี่ยวเจี่ยสาวเท้าเข้ามาในห้องรับรอง
ฮั่วหนิงรีบเดินเข้าไปหา ครั้นเห็นว่าเขาปลอดภัยจึงค่อยวางใจ “เหิงเอ๋อร์ เหตุใดจึงไปนานเพียงนี้?”
“ทำให้เสด็จพ่อของเจ้ากังวลอยู่ตั้งนาน”
จางหยวนเจ๋อหน้าคล้ำลง พลางกล่าวว่า “ข้าไม่ได้กังวลเสียหน่อย ใครจะรู้ว่าเจ้าลูกอกตัญญูไปเห็นสตรีตระกูลใหญ่คนใดในจวนฟางเข้าอีก แล้วไปพนันขอหนังสือหมั้นหมาย”