เข้าเฝ้ายามเช้า
ตำหนักเฟิ่งเทียน ยามเฉิน
ประตูตำหนักเปิดกว้าง ขุนนางทั้งหลายเข้าประจำแถว
วันนี้การประชุมขุนนางเริ่มช้ากว่าปกติครึ่งเค่อ เมื่อวานพระเจ้าเชียนเผชิญการลอบสังหารต่อเนื่องกันหลายครั้ง ทว่าขณะประทับบนบัลลังก์มังกรกลับไม่เผยความเหน็ดเหนื่อยแม้แต่น้อย
องค์ชายรัชทายาทไม่มา ส่งฎีกามาแจ้งว่าจู่ ๆ ก็เป็นหวัด ไม่อาจเข้าเฝ้าได้ อ๋องฉินก็ไม่มาเช่นกัน ยังคงอ้างว่าป่วย ส่วนอ๋องฉู่บาดเจ็บจึงไม่ได้มา ในบรรดาองค์ชาย มีเพียงอ๋องเยียนที่มา
เมื่อขุนนางมาครบแล้ว หลิวสี่กวาดตามองทั่ว ก่อนขานว่า “มีเรื่องใดจงทูล”
คนแรกที่ก้าวออกมาคือเจียงซิวเจี่ยน ผู้ดูแลกรมอาญา เมื่อวานพระเจ้าเชียนมีรับสั่งให้กรมอาญาร่วมกับองครักษ์เสื้อแพรสืบสวนคดีมือสังหารอย่างละเอียด
“ฝ่าบาท กระหม่อมมีสองเรื่องพ่ะย่ะค่ะ” เจียงซิวเจี่ยนกล่าวด้วยน้ำเสียงสุขุม “เรื่องแรก คดีมือสังหารเมื่อวาน กระหม่อมร่วมกับกรมอาญาและองครักษ์เสื้อแพรตรวจสอบเบาะแสเบื้องต้นแล้ว มีมือสังหารทั้งสิ้น 57 คน สังหารไป 31 คน จับกุมได้ 26 คน ในจำนวนนี้ 11 คนยอมรับว่าขึ้นตรงต่อลัทธิบัวหลวง ส่วนอีก 15 คนจนถึงบัดนี้ยังไม่ยอมพูด ทั้งยังตรวจสอบภูมิลำเนาไม่ได้พ่ะย่ะค่ะ”
“ตรวจสอบไม่ได้หรือ?” พระเจ้าเชียนตรัสถาม
“พ่ะย่ะค่ะ คนทั้ง 15 ราวกับปรากฏตัวขึ้นจากความว่างเปล่า สำเนียงและความเคยชินล้วนไม่เหมือนชาวเจียงหนาน กระหม่อมสงสัยว่าพวกเขามาจากแดนเหนือ”
“แดนเหนือ...” พระเจ้าเชียนทวนคำ
เจียงซิวเจี่ยนมิได้กล่าวอะไรต่อ เพียงชูฎีกาขึ้นเหนือศีรษะ “รายละเอียดคดีนี้ กระหม่อมบันทึกเป็นสำนวนแล้ว ขอฝ่าบาทโปรดทอดพระเนตรพ่ะย่ะค่ะ”
หลิวสี่นำสำนวนขึ้นถวาย พระเจ้าเชียนเปิดอ่านสองสามหน้า ภายในตำหนักเงียบสงัดจนได้ยินเสียงพลิกกระดาษ
เมื่ออ่านหน้าสุดท้ายจบ พระเจ้าเชียนก็ปิดสำนวน วางลงบนโต๊ะทรงพระอักษร
“เรื่องที่สอง”