หลังจากไปกรมโยธาธิการแล้ว จางเหิงก็มาถึงกรมคลังในยามเที่ยง
เมื่อจางเหิงมาถึงกรมคลัง อวี๋เจียนกำลังก้มหน้าเปิดสมุดบัญชีหลายเล่มอยู่บนโต๊ะ ข้างมือยังมีร่างเอกสารที่เขียนตัวเลขแน่นขนัดวางอยู่
ครั้นเห็นเขาเข้ามา อวี๋เจียนก็รีบลุกขึ้นประสานมือคารวะ “ซื่อจื่อมาพอดี ข้าน้อยมีเรื่องหนึ่งอยากขอคำชี้แนะ”
จางเหิงถอดเสื้อคลุมส่งให้จ้าวต้า ก่อนเดินไปนั่งข้างโต๊ะ “ว่ามา”
อวี๋เจียนชี้ตัวเลขแถวหนึ่งบนร่างเอกสาร “ข้าน้อยให้พวกเขาทำบัญชีตามระเบียบใหม่ แต่คนข้างล่างแจ้งว่าตัวเลขบางส่วนคำนวณอย่างไรก็ไม่ลงตัว ข้าน้อยลองคำนวณเองหลายรอบ พบว่ามีอยู่หลายรายการที่คลาดเคลื่อนจริง ทว่าหาสาเหตุไม่พบ”
จางเหิงหยิบร่างเอกสารขึ้นดู เห็นเป็นรายการรับจ่ายเรียงต่อกัน โดยมีเดบิตและเครดิตอยู่คู่กัน ยอดรวมขาดไปสามตำลึงเจ็ดเฉียน
เขากวาดตามองสองรอบ ก่อนชี้บรรทัดหนึ่ง “เงินที่แปลงจากข้าวสารรายการนี้ เจ้าคำนวณอย่างไร?”
อวี๋เจียนขยับเข้ามาดู “รับข้าวสารหนึ่งร้อยสือ ราคาตลาดสือละเก้าเฉียน คิดเป็นเงินเก้าสิบตำลึง ข้าน้อยลงบัญชีฝั่งเดบิตเป็นเก้าสิบตำลึง”
“เช่นนั้นลองคำนวณดู ข้าวสารหนึ่งร้อยสือคูณด้วยเก้าเฉียน ได้เท่าใด?”
อวี๋เจียนคำนวณอยู่ครู่หนึ่ง “หนึ่งร้อยสือคูณเก้าเฉียน เท่ากับเก้าร้อยเฉียน ไม่ใช่สิ เก้าสิบตำลึง หนึ่งสือราคาเก้าเฉียน สิบสือเป็นเก้าตำลึง หนึ่งร้อยสือก็เก้าสิบตำลึง”
“ถูก แล้วรายการนี้เล่า?” จางเหิงชี้บรรทัดข้างกัน “รับข้าวสารเจ็ดสิบสามสือ ราคาตลาดสือละแปดเฉียนห้าส่วน คิดเป็นเงินเท่าใด?”
อวี๋เจียนจรดพู่กันลงบนกระดาษ คำนวณอยู่ครู่ใหญ่ “เจ็ดสิบสามคูณแปดเฉียนห้าส่วน... ข้าน้อยต้องใช้กระดาษช่วยคำนวณ”
เขาคำนวณถึงสามรอบ ในที่สุดก็ได้ผลลัพธ์เป็นหกสิบสองตำลึงห้าส่วน
จางเหิงมองแล้วกล่าวว่า “เจ้าคำนวณถูก แต่ช้าเกินไป หากบางคนคำนวณอย่างไม่รอบคอบก็อาจผิดพลาดได้”
อวี๋เจียนเป็นบัณฑิตชั้นแนวหน้าแท้ ๆ แต่ยังต้องใช้เวลามากมายคำนวณตัวเลขเหล่านี้ จางเหิงไม่กล้าคิดเลยว่าคนข้างล่างจะต้องสิ้นเปลืองแรงงานไปเท่าใด
อวี๋เจียนยิ้มขื่น “ข้าน้อยนับว่าคำนวณเร็วแล้ว”