จางเหิงเห็นเขาเงียบงัน จึงกล่าวต่อว่า “ทหารของราชสำนักขึ้นตรงต่อกรมกลาโหม และอยู่ภายใต้การควบคุมของจวนผู้บัญชาการทหารทั้งห้า ท่านอาของเจ้าเป็นผู้บัญชาการทหารสูงสุด ดูแลกำลังพลในค่ายทหาร ทว่าทหารเหล่านั้นมิใช่ทหารส่วนตัวของเขา อำนาจควบคุมกำลังพลเป็นสิ่งที่ราชสำนักประทานให้ เป็นสิ่งที่ฝ่าบาทประทานให้ เมื่อประทานให้ได้ ก็ย่อมเรียกคืนได้”
สีหน้าของสวี่เฉิงเย่เปลี่ยนไปอีกครั้ง
“เมื่อครู่เจ้าหยามเกียรติสตรีผู้บริสุทธิ์กลางถนน หลิ่วเซียนเป็นหญิงม่ายผู้ได้รับป้ายยกย่องหญิงพรหมจรรย์พระราชทานจากฝ่าบาท เจ้ากล่าวหาว่านางประจบผู้มีอำนาจและออกมาเผยโฉม นี่เท่ากับท้าทายกฎหมายต้าจิ่ง”
จางเหิงโยนข้อกล่าวหาใส่เขาทีละกระทง หน้าผากของสวี่เฉิงเย่เริ่มมีเหงื่อซึม เขาอ้าปากกล่าวว่า “ข้าไม่ได้หมายความเช่นนั้น—”
“เจ้าหมายความเช่นไร ข้าไม่สนใจ นี่คือคำพูดของเจ้า อีกทั้งเจ้าควบม้าทำร้ายผู้คน ข้าเห็นกับตา และยังมีชาวบ้านเป็นพยาน บัดนี้เจ้าจะสารภาพผิดเอง หรือจะให้ข้าจับเจ้า?”
เมื่อได้ยินว่าเรื่องนี้ไม่อาจยุติโดยง่าย ใบหน้าของสวี่เฉิงเย่ก็แดงก่ำ “จางเหิง อย่ารังแกกันให้เกินไป! ท่านอาของข้าคือ...”
“ท่านอาของเจ้าคือสวี่ซื่อจี ข้ารู้อยู่ก่อนแล้ว แต่วันนี้ข้าจับเจ้าโดยอาศัยกฎหมายต้าจิ่ง หากท่านอาเจ้ามีความสามารถ ก็ให้เขาไปถกเหตุผลกับข้าที่ท้องพระโรง”
“อีกอย่าง เมื่อพบข้าแล้วเจ้าไม่คุกเข่าคารวะ ถือว่าเสียมารยาท อีกทั้งยังวางท่าหยิ่งผยองและพูดจาล่วงเกิน ตามกฎต้องโบยหนึ่งร้อยไม้”
คำกล่าวของจางเหิงล้วนมีเหตุผล ชาวบ้านต่างโห่ร้องด้วยความยินดี
จางเหิงเหลือบมองจ้าวต้า เขาก็ก้าวออกมาทันที
ผู้ติดตามสองคนของสวี่เฉิงเย่คิดเข้าขัดขวาง จ้าวต้าคว้าข้อมือคนละข้าง บิดแขนไปด้านหลัง ทั้งสองจึงทรุดเข่าลงกับพื้นเสียงดังตุบ จ้าวต้าเป็นหัวหน้าผู้คุ้มกันแห่งจวนอ๋องเยียน ฝีมือระดับสามจัดการผู้ติดตามสองคนได้อย่างเหลือเฟือ
ผู้คุ้มกันอีกสองคนก็ก้าวออกมาจากด้านหลัง ช่วยจ้าวต้าควบคุมตัวสวี่เฉิงเย่และกดเขาคุกเข่าต่อหน้าจางเหิง