ด้วยความตื่นเต้นดีใจ อู๋ฟานเดินทางมาถึงบ้านของ "แก่ลี่"
"ท่านปู่ลี่ ผมมาแล้ว มีอะไรให้ผมช่วยไหมครับ?" อู๋ฟานเคาะประตูแล้วพูดอย่างกระตือรือร้น ผู้เฒ่าหัวหน้าหมู่บ้านเรียกอีกฝ่ายว่าแก่ลี่ได้ แต่เขาอู๋ฟานไม่กล้าทำแบบนั้น
"อ้อ เป็นนายเองหรือ? ฉันรู้จักนาย ป้าหวางบอกว่านายเป็นเด็กน้ำใจงาม" หลี่เหยาซื่อยิ้มรับอู๋ฟาน "ที่นี่พอดีมีเรื่องอยากได้คนช่วยพอดี"
ดูท่าคนทำดีก็ย่อมได้ดีจริง ๆ เมื่อวานเหนื่อยช่วยป้าหวางจับไก่ ถึงแม้สุดท้ายจะได้แค่ชามเนื้อไก่เป็นรางวัล แต่ชื่อเสียงของตัวเองกลับถูกป้าหวางแพร่ออกไป ทำให้ชาวบ้านในหมู่บ้านรู้สึกดีกับตัวเองมากขึ้น ดีกว่ารางวัลอื่น ๆ มากนัก
"มีอะไร ท่านสั่งได้เลยครับ" อู๋ฟานตบหน้าอกพูด
ที่นี่ยังไงก็เป็นหมู่บ้านมือใหม่ ภารกิจคงไม่ยากเกินไป อู๋ฟานไม่ต้องกังวลว่าตัวเองจะทำไม่สำเร็จ
"เป็นอย่างนี้น่ะ ฉันช่วงนี้กำลังศึกษายาห้ามเลือดชนิดใหม่ ยังขาดสมุนไพรอีกสองสามอย่าง ฉันอายุมากแล้ว ขาไม่ค่อยคล่อง ดังนั้น ต้องขอให้คนช่วยไปเก็บสมุนไพรให้หน่อย สมุนไพรพวกนั้น ในป่าด้านหน้ามีอยู่" หลี่เหยาซื่อพูด
"ส่งให้ผมเถอะครับ ผมจะไปเก็บยาให้ท่านเอง" อู๋ฟานพูดทันที
"ก็ต้องรบกวนนายแล้วล่ะ นายเหมือนกับที่ป้าหวางพูดจริง ๆ เป็นเด็กน้ำใจงาม" หลี่เหยาซื่อมองอู๋ฟานด้วยสายตาชื่นชม
"เรื่องเล็กน้อยครับ" อู๋ฟานพูด จากนั้นสีหน้าเขาก็ปรากฏความลำบากใจ พูดว่า "แต่ ผมไม่เข้าใจวิชาเภสัชเท่าไหร่ เกรงว่าคงจำสมุนไพรที่ท่านต้องการไม่ได้"