ไม่นาน ประตูห้องส่วนตัวก็เปิดออก ชายวัยกลางคนในชุดสูทเดินเข้ามา
“คุณชายหลี่ คุณเกิ่งมารับประทานอาหารที่นี่ ทำไมไม่บอกกันสักคำล่ะ ถ้าไม่ใช่คนข้างล่างรายงาน ผมคงไม่รู้เลยว่าวันนี้ทั้งสองท่านจะมาเยือน” ชายวัยกลางคนเดินเข้ามาพลางกล่าวอย่างกระตือรือร้น
แม้ปากจะพูดเหมือนตำหนิ แต่ใบหน้ากลับเปื้อนรอยยิ้มสดใส
เกิ่งหยาเฟยพยักหน้าให้อีกฝ่ายเบา ๆ โดยไม่ได้พูดอะไร ส่วนหลี่ปิงกลับลุกขึ้นมารับบทสนทนาแทน
“วันนี้พวกเรามาเลี้ยงสังสรรค์กับเพื่อนร่วมงานไม่กี่คน เลยไม่ได้รบกวนผู้จัดการหวง”
“พูดอะไรอย่างนั้น เรื่องรบกวนไม่รบกวนอะไรกัน คุณชายหลี่คิดมากไปแล้ว” ชายวัยกลางคนกล่าวพลางหัวเราะ จากนั้นจึงหันไปมองอู๋ฟานกับคนอื่น ๆ “ยินดีที่ได้รู้จัก ผมหวงถิงฟง เป็นผู้จัดการของไคเล่เหมิน ในเมื่อทุกท่านเป็นเพื่อนร่วมงานของคุณชายหลี่ ต่อไปถ้ามารับประทานอาหารที่นี่ก็แวะมาหาผมได้เลย ลดให้ทุกท่านยี่สิบเปอร์เซ็นต์”
คำพูดของผู้จัดการหวงทำให้หวังฝู่กับคนอื่น ๆ ดีใจมาก ทั้งยังทำให้หลี่ปิงรู้สึกมีหน้ามีตาไม่น้อย
ส่วนอู๋ฟานกลับไม่แสดงสีหน้าเปลี่ยนแปลงแม้แต่น้อย
“ไม่ทราบว่าทุกท่านรับประทานอาหารวันนี้กันอย่างพอใจไหมครับ รสชาติถูกปากหรือเปล่า” ผู้จัดการหวงถาม
“พอใจ พอใจมาก”
“ไคเล่เหมินสมกับเป็นหนึ่งในร้านอาหารที่ดีที่สุดของเจียงโจวจริง ๆ รสชาติอาหารยอดเยี่ยมจนไม่มีอะไรให้ติเลย”
หลี่เทียนกับคนอื่น ๆ รีบกล่าวขึ้น