การเป็นครูพละนี่สบายจริง ๆ ไม่ว่าจะตอนมีสอนหรือตอนไม่มีสอน
วันแรกที่อู๋ฟานมาทำงาน คนในห้องทำงานต่างก็เอาแต่คุยกันหรือไม่ก็เล่นอินเทอร์เน็ต สวัสดิการของมหาวิทยาลัยเจียงโจวถือว่าดีทีเดียว อาจารย์ทุกคนมีคอมพิวเตอร์ประจำตัวในห้องทำงาน แม้แต่ครูพละก็ยังมีเหมือนกัน
นอกจากอู๋ฟานแล้ว คนในห้องทำงานล้วนเป็นรุ่นเก่าที่คุ้นเคยกันดี ดูออกว่าหลี่ปิงมีสถานะอยู่บ้างในห้องทำงานนี้ อย่างน้อยหลังจากเขาแสดงความเป็นปรปักษ์กับอู๋ฟานแล้ว อาจารย์ซุนเยว่ยังถือว่าดีอยู่บ้าง นาน ๆ ครั้งก็ชวนอู๋ฟานคุยสักสองสามคำ ส่วนครูชายอีกสองคนกลับทำท่าทีเย็นชากับอู๋ฟาน สำหรับเกิ่งหยาเฟยนั้น ทั้งวันแทบไม่พูดอะไร อีกทั้งโต๊ะทำงานก็อยู่ห่างจากอู๋ฟาน จึงยิ่งไม่มีทางพูดอะไรกับเขา
อู๋ฟานเพิ่งมาถึง ก็รู้สึกเหมือนถูกโดดเดี่ยวเสียแล้ว
แต่อู๋ฟานไม่ได้ใส่ใจเรื่องนี้นัก ยิ่งสบายก็ยิ่งดี เล่นอินเทอร์เน็ตคนเดียวก็เพลินดีเหมือนกัน
ท่ามกลางบรรยากาศสบาย ๆ ที่ถึงกับดูน่าเบื่ออยู่บ้าง อู๋ฟานก็ผ่านพ้นประสบการณ์วันแรกของการเป็นอาจารย์ไป
“เลิกงานแล้ว เลิกงานแล้ว ไป ไปไคเล่เหมินกัน!” พอถึงเวลาเลิกงาน หลี่ปิงก็ลุกขึ้นตะโกนทันที
ที่จริงก่อนถึงเวลาเลิกงาน หลี่ปิงก็คุยกับคนอื่นในห้องทำงานแล้วว่าจะไปกินเลี้ยงกันที่ไหนในคืนนี้ แน่นอนว่าคนที่เขาถามเป็นหลักคือเกิ่งหยาเฟย ทว่าเกิ่งหยาเฟยทำเหมือนไม่ได้ยินคำพูดของเขา ไม่สนใจเลยสักนิด ส่วนอาจารย์อีกสามคนกลับตอบรับเขาเป็นอย่างดี