มองชายคนนั้นที่กำลังอวดกล้ามเนื้อต่อหน้า อู๋ฟานยิ้มแล้วพูดว่า “จะสอนอะไรได้ล่ะ เรื่องนี้เกี่ยวอะไรกับรูปร่างด้วย?”
“หึ อ่อนแอปวกเปียกอย่างนาย ฉันต่อยทีเดียวล้มได้สิบคน” ชายคนนั้นพูด
“งั้นเหรอ? จะลองประลองกันดูไหม?” อู๋ฟานไม่สะทกสะท้านต่อคำยั่วยุของเพื่อนร่วมงานคนใหม่แม้แต่น้อย
“ประลองกับฉัน? ไม่รู้จักเจียมตัว!” ชายคนนั้นพูดอย่างดูแคลน
“พอเถอะ ทุกคนก็เป็นเพื่อนร่วมงานกัน ล้อเล่นกันได้ แต่อย่าทำให้เสียบรรยากาศเลย” ซุนเยว่รีบออกมาห้าม
ชายคนนั้นแค่นเสียงเย็นชา เห็นแก่หน้าซุนเยว่จึงไม่สนใจอู๋ฟานอีก แล้วหันไปยกดัมเบลต่อ ส่วนอู๋ฟานเพียงยิ้มให้ซุนเยว่ ไม่ได้พูดอะไรอีก
“อู๋ฟาน นายเพิ่งมาใหม่ ให้ฉันพาเดินดูรอบ ๆ ไหม?” ซุนเยว่ถาม
“ขอบคุณครับ ไม่ต้องหรอก” อู๋ฟานตอบ “ก่อนหน้านี้ผมอยู่แถวโรงเรียนนี้ แถมปกติก็แวะมาบ่อย เลยค่อนข้างคุ้นเคยกับที่นี่ครับ”
“อย่างนี้นี่เอง งั้นก็ดี” ซุนเยว่พูด “แต่ราคาบ้านในเจียงโจวแพงจริง ๆ โดยเฉพาะแถวโรงเรียนนี้ ทั้งยังอยู่ใจกลางเมือง ราคายิ่งแพงจนเหลือเชื่อ นายอยู่แถวโรงเรียนนี้ได้ ดูท่าจะเป็นคนมีเงินเหมือนกันนะ”
“ผมก็แค่คนธรรมดา จะมีเงินอะไรล่ะครับ บ้านก็เช่าอยู่” อู๋ฟานอธิบาย
“หึ ดูยังไงนายก็ไม่น่าใช่คนมีเงิน” ชายหนุ่มที่อยู่ข้าง ๆ พูดแทรกขึ้นมาอีกครั้ง น้ำเสียงยังคงดูแคลน แต่ไม่แข็งกร้าวเหมือนเมื่อครู่