เป็นครูเหรอ?
อู๋ฟานไม่เคยคิดเรื่องนี้มาก่อน เพราะเขารู้สึกว่าตัวเองไม่เหมาะกับงานนี้
แต่สวัสดิการของการเป็นครูที่ชายวัยกลางคนพูดถึงนั้นทำให้อู๋ฟานใจหวั่นไหวจริง ๆ
สัปดาห์หนึ่งมีสอนแค่สองคาบ มีห้องทำงานและโต๊ะทำงานเป็นของตัวเอง แถมยังได้ห้องเดี่ยวในอพาร์ตเมนต์อาจารย์อีกด้วย เงินเดือนก็ไม่น้อย วันเทศกาลต่าง ๆ ยังมีสวัสดิการอื่นให้อีก
เงื่อนไขเหล่านี้ทำให้อู๋ฟานใจอ่อน เขาลังเลเพียงครู่เดียวก็ยอมรับคำเชิญของอีกฝ่าย
ตอนนั้นเองอู๋ฟานถึงได้รู้ว่าชายวัยกลางคนคนนี้เป็นรองอธิการบดีของมหาวิทยาลัยเจียงโจว เขาชื่นชอบบาสเก็ตบอลเป็นชีวิตจิตใจ ตอนเช้าระหว่างเดินผ่านสนามบาสเก็ตบอล เขาเห็นฝีมือของอู๋ฟาน เดิมทีคิดว่าอู๋ฟานเป็นนักศึกษาของมหาวิทยาลัยจึงเข้าไปถามไถ่ แต่ไม่คิดเลยว่าอู๋ฟานจะเรียนจบแล้ว
พอดีมหาวิทยาลัยเจียงโจวกำลังขาดครูพลศึกษา เดิมทีตั้งใจจะเปิดรับสมัครในเร็ว ๆ นี้ แต่หลังจากรองอธิการบดีเห็นอู๋ฟานก็เปลี่ยนใจ หันมาชวนอู๋ฟานให้มารับตำแหน่งครูพลศึกษาโดยตรง
“ไม่คิดเลยว่าฉันจะได้เป็นครูพลศึกษา” อู๋ฟานกลับถึงที่พักแล้วยังรู้สึกว่าเรื่องนี้ช่างเหลือเชื่อ
แต่ถึงอย่างไรอีกฝ่ายก็เป็นแค่รองอธิการบดี อู๋ฟานจึงสงสัยว่าเขามีอำนาจตัดสินใจขั้นสุดท้ายในเรื่องนี้หรือไม่
“ถึงจะไม่ได้เป็นครู ฉันก็ไม่ได้เสียอะไร ถือเสียว่าเรื่องเมื่อเช้าไม่เคยเกิดขึ้นก็แล้วกัน” อู๋ฟานคิดในใจ