ชายหนุ่มร่างสูงก้มมองมือตัวเองโดยไม่รู้ตัว ลูกบอลไม่อยู่ตรงนั้นแล้ว จากนั้นเขาก็หันไปมองอู๋ฟาน และก็เป็นอย่างที่คิด ลูกบอลอยู่ในมืออู๋ฟานเรียบร้อยแล้ว
“ถึงตาฉันแล้ว” อู๋ฟานตบลูกบอลเบา ๆ พลางเอ่ยเสียงเรียบ
ตอนนี้ชายหนุ่มร่างสูงยังมึนงงอยู่จนคิดอะไรไม่ออก กระทั่งตอนนี้เขาก็ยังไม่รู้ว่าลูกบอลของตัวเองถูกแย่งไปได้อย่างไร
“หึ นายแย่งบอลฉันได้ ฉันก็หยุดนายได้เหมือนกัน!” ชายหนุ่มร่างสูงมองอู๋ฟาน พลางแค่นเสียงเย็นชาในใจ
จากนั้นเขาก็เดินไปยืนตรงหน้าอู๋ฟาน ย่อตัวลงเล็กน้อย ตั้งท่าป้องกัน จับตาดูการเคลื่อนไหวของอู๋ฟาน พร้อมเข้าสกัดได้ทุกเมื่อ
ชายหนุ่มร่างสูงคาดเดาไม่ผิด ระดับฝีมือบาสเก็ตบอลของอู๋ฟานอยู่แค่ขั้นธรรมดา ตอนเรียนมหาวิทยาลัยก็แค่เล่นกับเพื่อนร่วมห้องไม่กี่คนเท่านั้น หากเทียบกับนักกีฬาตัวหลักของทีมคณะอย่างเขา ย่อมสู้ไม่ได้อยู่แล้ว
แต่ทั้งที่อู๋ฟานใช้วิชาประเมินจนรู้ฝีมือของอีกฝ่ายแล้ว เขาก็ยังรับคำท้าประลองอย่างไม่ลังเล ย่อมต้องมีสิ่งที่พึ่งพาได้อยู่แล้ว
สิ่งที่อู๋ฟานพึ่งพาก็คือค่าความคล่องตัวของตัวเอง กับสกิลกระโจนพยัคฆ์ที่ติดมากับรองเท้ากระแสเมฆ
ค่าความคล่องตัวที่สูงกว่าอีกฝ่ายทำให้อู๋ฟานลงมือทีหลังแต่ถึงก่อน เขาแย่งบอลมาได้ก่อนที่อีกฝ่ายจะทันตั้งตัว
และตอนนี้ก็ถึงเวลาที่สกิลของรองเท้ากระแสเมฆจะแสดงพลังแล้ว
อู๋ฟานตบลูกบอลอย่างสบาย ๆ พลางขยับเข้าไปหาชายหนุ่มร่างสูง เมื่อเห็นท่าทางการเลี้ยงบอลของอู๋ฟาน ชายหนุ่มร่างสูงก็แค่นหัวเราะในใจ “เป็นมือใหม่จริง ๆ ด้วย ท่าเลี้ยงบอลยังสมัครเล่นขนาดนี้!”