ตลอดช่วงบ่าย อู๋ฟานใช้เวลาเตรียมวัตถุดิบสำหรับทำบาร์บีคิวในตอนเย็น เพื่อหลีกเลี่ยงไม่ให้ของหมดตั้งแต่หัวค่ำเหมือนเมื่อคืน เขาจึงตั้งใจเตรียมวัตถุดิบไว้มากมาย ทั้งเนื้อสัตว์และผัก
แต่อู๋ฟานยังประเมินฝีมือของตัวเองต่ำไปอยู่บ้าง ตอนเย็นเมื่อเขาขนของมาถึงแผง กลับพบว่ามีคนมารอเขาอยู่ก่อนแล้ว
“เจ้าของร้านมาแล้ว!”
“เจ้าของร้าน หมูสามชั้นห้าไม้ ปีกไก่สองชิ้น ผักกาดสองไม้...”
“เจ้าของร้าน ขอขาไก่หนึ่งที่ ตีนหมูหนึ่งชิ้น มะเขือยาวสองลูก...”
“เจ้าของร้าน ผมเอา...”
อู๋ฟานยังวางของไม่ทันเสร็จดี ก็มีคนหลายคนเข้ามารุมล้อมแล้ว คนเหล่านี้ถึงกับตั้งใจมาก่อนเวลาเพื่อรอกินบาร์บีคิวของเขา
“อย่าเพิ่งรีบ รอให้ผมวางของเสร็จก่อน แล้วค่อยเข้าคิวกันทีละคน” อู๋ฟานกล่าวพร้อมรอยยิ้ม
ตอนนี้อู๋ฟานย่อมมีความสุขมาก แม้เขาจะรู้ว่าฝีมือของตัวเองพัฒนาขึ้น และรสชาติบาร์บีคิวก็ดีกว่าแต่ก่อนมาก แต่ก็ไม่คิดว่าจะมีแฟนประจำเร็วขนาดนี้ คนเหล่านี้เห็นได้ชัดว่าเคยกินบาร์บีคิวของเขาเมื่อวานแล้วรู้สึกว่าอร่อย วันนี้จึงกลับมาอีก คนทำธุรกิจ ใครบ้างไม่อยากมีลูกค้าประจำ? ยิ่งเป็นลูกค้าประจำที่ตั้งใจมารอเพื่อกินของของเขาแต่เนิ่นๆ ด้วยแล้ว!
“เจ้าของร้าน เร็วหน่อย ผมรอไม่ไหวแล้ว!”
“ผมก็เหมือนกัน ผมมาก่อน ผมต้องได้คิวแรก!”
“อย่าเพิ่งรีบ เจ้าของร้านทำบาร์บีคิวเร็วอยู่แล้ว อย่าไปรบกวนเขา”