แค่นี้ก็เรียบร้อยแล้วหรือ?
อู๋ฟานถือจดหมายบรรจุของมหาวิทยาลัยเจียงโจว เดินออกจากห้องทำงานของเยว่หลินซานด้วยสมองที่ยังมึนงง
เดิมทีอู๋ฟานคิดว่าเยว่หลินซานจะถามคำถามเกี่ยวกับความสามารถและประสบการณ์ของเขาบ้าง ใครจะรู้ว่าอีกฝ่ายแค่พูดคุยกับเขาส่ง ๆ จากนั้นก็ยื่นจดหมายบรรจุที่เขียนชื่อไว้เรียบร้อยให้ พร้อมบอกให้เขาไปจัดการขั้นตอนเข้าทำงานให้เรียบร้อยก็พอ
แม้แต่การสัมภาษณ์ครูประถม หรือกระทั่งครูสอนพิเศษ ก็ยังไม่ง่ายดายขนาดนี้เลยไม่ใช่หรือ?
ถ้าเป็นที่อื่น อู๋ฟานคงสงสัยแน่ว่าอีกฝ่ายกำลังแกล้งเขา แต่ห้องทำงานของอีกฝ่ายก็ไม่ใช่ของปลอม จดหมายบรรจุในมือเขาก็ยิ่งไม่มีทางเป็นของปลอม
หรือว่าการสัมภาษณ์อาจารย์มหาวิทยาลัยจะง่ายดายแบบนี้ทุกที่?
“ช่างเถอะ อย่างไรผมก็ไม่ได้เสียอะไร สวัสดิการของการเป็นครูก็ไม่เลว” อู๋ฟานคิดไม่ตก จึงเลิกคิดไปเสียเลย
ขณะเดียวกัน เยว่หลินซานนั่งอยู่ที่โต๊ะทำงาน มองตามทิศทางที่อู๋ฟานเดินจากไป แววตาเผยประกายแปลกประหลาดที่ยากจะอธิบาย
เมื่อมีเยว่หลินซานคอยดูแลและมีจดหมายบรรจุ ขั้นตอนเข้าทำงานของอู๋ฟานจึงราบรื่นอย่างยิ่ง ยิ่งไปกว่านั้น เพราะมีเยว่หลินซานคอยช่วยเหลือ ในวันที่ไม่มีคาบสอน อู๋ฟานถึงกับไม่จำเป็นต้องอยู่ที่มหาวิทยาลัยด้วยซ้ำ
อู๋ฟานกลายเป็นอาจารย์พลศึกษาของมหาวิทยาลัยเจียงโจวไปอย่างงุนงงเช่นนี้เอง
ตอนนี้นักศึกษายังไม่เปิดภาคเรียนอย่างเป็นทางการ อู๋ฟานจึงไม่มีคาบสอน หลังจัดการขั้นตอนเข้าทำงานเสร็จ เขาก็ออกจากมหาวิทยาลัยเจียงโจว แล้วไปซื้อวัตถุดิบ