"เจ้าสาวขึ้นเกี้ยวแล้วจ้า"
เสียงดนตรีเป่าแตรตีกลองดังพร้อมกับเสียงร่าเริงของแม่สื่อ เสียงรอบข้างครึกครื้นมาก เซิ่งหน่วนกะพริบตา รู้สึกมึนงง กว่าจะนึกออก ใช่แล้ว เธอกำลังจะแต่งงาน
สีหน้าว่างเปล่าถูกประคองเดินออกไปข้างนอก เซิ่งหน่วนก้มลงมองมือตัวเอง พอเห็นเข้า ก็ต้องชะงักไปครู่หนึ่ง
แหวนเพชรล่ะ?
จะแต่งงานอยู่แล้ว ไอ้แหวนเพชรเม็ดเท่าไข่นกพิราบนั่นล่ะ?
เครื่องเพชรเครื่องทองล่ะ?
ไม่มีอะไรเลยสักอย่าง จะแต่งงานอะไรกันนักหนา!
เธอตาสว่างขึ้นมาทันที ยกเท้าเตะแม่สื่อที่กำลังประคองเธออยู่ทิ้งออกไป... วินาทีถัดมา ภาพตรงหน้าก็ชัดเจนขึ้น แล้วเธอก็เห็น ตุ๊กตากระดาษหลายตัวที่แต่งหน้าทาปากกำลังล้อมเธออยู่
นึกออกแล้วว่ากำลังเกิดอะไรขึ้น เซิ่งหน่วนยกเท้าเหยียบลงไปทันที
ตุ๊กตากระดาษเหล่านั้นร้องกรี๊ดอยากจะหนี กลับถูกเธอเหยียบทีละตัวจนกลายเป็นเศษกระดาษเรียบ... ขณะนั้นเอง ด้านหน้าก็มีเสียงหัวเราะเบา ๆ ลอยมา
เซิ่งหน่วนชะงักเล็กน้อย เงยหน้าขึ้น จึงพบว่าตัวเองเดินมาถึงลานบ้านของหอ ancestor แล้ว ด้านหน้า เกี้ยวแดงสดคันหนึ่งจอดอยู่ตรงนั้น รอบ ๆ เกี้ยวก็มีตุ๊กตากระดาษสีแดงสดเหมือนกัน
เสียงหัวเราะนั้นทุ้มต่ำแต่ก็แฝงความน่ากลัว เซิ่งหน่วนถอยหลังสองก้าว ยื่นมือไปหยิบไม้กวาดที่อยู่มุมกำแพง แต่แล้วจังหวะนั้นเอง ภายในเกี้ยวก็มีแพรแดงหลายเส้นพุ่งออกมาอย่างกะทันหัน