ในหอบรรพบุรุษ เซิ่งหน่วนเดินเงียบ ๆ ไปยังห้องพักของตนเอง ส่วนสุโป๋ (ซู่ไป๋) ก็เงียบกริบเดินตามเธอติด ๆ กันไป พอมาถึงหน้าประตูห้อง เซิ่งหน่วนจึงหยุดและหันกลับมามองเขาอย่างพิจารณา
สุโป๋เม้มปาก ขนตากระพริบระริก ก่อนจะเอ่ยเสียงเบา ๆ ระมัดระวัง "พี่สาว..."
เซิ่งหน่วนยิ้มบาง ๆ "ฉันควรเรียกเธอว่าสุโป๋ หรือว่า...หัวหน้าพนักงานต้อนรับดีล่ะ?"
สุโป๋เดินเข้าไปใกล้เธออีกก้าวหนึ่ง "แล้วแต่พี่ชอบ"
เซิ่งหน่วนรีบถอยหลังทันที...
เมื่อเห็นท่าทีหลบเลี่ยงของเธอ สุโป๋ก็หยุดยืนนิ่ง ครู่หนึ่งจึงเอ่ย "ผมเองก็ติดอยู่ในโลกนี้เหมือนกัน ต้องการจะตามหาตัวเองที่กระจัดกระจายอยู่ตามที่ต่าง ๆ สุโป๋คือผม และหัวหน้าพนักงานต้อนรับก็คือผมด้วย..."
เขาจ้องมองเซิ่งหน่วน แล้วพูดเสียงอ่อนโยน ทีละคำ "ผมกลัวว่าพี่จะถือตัวตนของผม... นอกจากตัวตนแล้ว ทุกสิ่งที่ผมพูดกับพี่คือความจริงทั้งหมด ผมชอบพี่ เรียนรู้ที่จะทำให้พี่ชอบผม"
เซิ่งหน่วนขยับริมฝีปาก แต่ไม่รู้จะพูดอะไร
สุโป๋มองเธออย่างระมัดระวัง "ผมรู้ว่าพี่กลัวผม แต่ผมไม่เคยคิดจะทำร้ายพี่แม้แต่นิด... ถึงพี่จะแทงผมด้วยมีด ผมก็ไม่โกรธ แค่ไม่อยากให้พี่ต้องกลัวผมต่อไป"
เซิ่งหน่วนเงียบสนิทไป.
"ผมรู้ว่าตอนนี้พี่ยังรับผมไม่ได้ในทันที..."
สุโป๋พูดยังไม่ทันจบ เซิ่งหน่วนก็รีบขัดขึ้น "อย่าเรียกฉันว่าพี่"
นึกถึงตอนที่หัวหน้าพนักงานต้อนรับที่เต็มไปด้วยโซ่ตรวนและพลังอำมหิตเอ่ยเรียกเธอว่าพี่สาว เซิ่งหน่วนก็รู้สึกขนหัวลุกไปทั้งตัว
สุโป๋เปลี่ยนคำเรียกทันที "หน่วนหน่วน"
เขาพูด "พักผ่อนเถอะ ผมจะไม่รบกวนพี่ พอพี่หายโกรธแล้วผมจะกลับมาหาพี่ใหม่ ดีไหม?"
เซิ่งหน่วนไม่ตอบโต้ หันหลังเดินเข้าห้องไปเลย
สุโป๋มองเธอปิดประตูด้วยสายตาออดอ้อน ถอนหายใจเบา ๆ แล้วเดินออกไปข้างนอก