ยามเช้า เซิ่งหน่วนค่อย ๆ ตื่นขึ้น ลืมตาขึ้นมาในวินาทีแรก สิ่งที่เห็นคือร่องรอยคลุมเครือบนกล้ามเนื้อเป็นสัดเป็นสัน
จู่ ๆ เธอก็แข็งทื่อ สายตาค่อย ๆ เลื่อนขึ้นไป สิ่งที่ปรากฏต่อสายตาคือกรามเรียวคมของหัวหน้าพนักงานต้อนรับบนเครื่องบิน จมูกได้รูป ริมฝีปากบาง
ผิวหนังเต็มไปด้วยรอยสักคาถา ดูน่าขนลุกมาก แต่ก็ไม่อาจปกปิดความหล่อเหลาจนน่าหลงใหลของเขา... ขนตาหนาทึบกระพือเล็กน้อย เขาค่อย ๆ ลืมตาขึ้น
สายตาประสานกัน มุมปากของเขาเชิดขึ้นเล็กน้อย: "เช้าดี"
เซิ่งหน่วนได้สติเต็มที่ในที่สุด จู่ ๆ ก็ลุกขึ้นนั่ง ทั้งคนยังมึนงง
หล่อนนอนกับหัวหน้าพนักงานต้อนรับ?
ไม่... ไม่ใช่ เธอนอนกับซู่ไป๋... แต่คนทั้งสองคนนี้ก็เป็นคนเดียวกันนี่นา เธอทำอะไรลงไปกันแน่?
"ให้ตายเถอะ..."
เธอขยี้ผมตัวเองด้วยความจนปัญญาและพูดไม่ออก
ฝั่งตรงข้าม เมื่อเห็นสีหน้าสับสนและเสียใจของเธอ แววตาหัวหน้าพนักงานต้อนรับก็วูบไหวเล็กน้อย หยุดไปครู่หนึ่ง แล้วก็กลายร่างเป็นซู่ไป๋ต่อหน้าต่อตาเธอ
ลูกหมาน้อยขยับเข้าไปใกล้ เรียกเธอด้วยเสียงเบา: "พี่สาว"
เขาพูด: "เมื่อคืนพี่สาวโดนพลังชั่วร้ายของเจ้าขุนเขาเข้าสิง ถ้าไม่รีบถอนออกก็จะถูกสักเครื่องหมายไว้และถูกกักขังอยู่ที่นี่ตลอดไป ตอนที่ข้าช่วยพี่สาวถอนพลังชั่วร้าย พี่สาวยังไม่รู้สึกตัว ดังนั้น..."
ตอนนั้นเซิ่งหน่วนรู้สึกตัวไม่ค่อยชัด แต่ก็ยังมีความทรงจำอยู่ เธอรู้ดีว่าฝ่ายที่คิดริเริ่มคือตัวเธอเอง
แบบนี้มันน่าอายชะมัด...
พยายามตั้งสติให้ดี เซิ่งหน่วนกระแอมเบา ๆ: "จริง ๆ แล้วเมื่อคืนฉันทำเรื่องผิดพลาดตอนที่ยังไม่รู้สึกตัว ก็แค่..."