ช่วงคาบเรียนหลังจากนั้นถือว่าผ่านไปอย่างราบรื่น ตอนเที่ยง เซิ่งหน่วน สวี่หนิง และเพ่ยลู่สามคนกินข้าวกันที่โรงอาหารของโรงเรียน พอเลิกเรียนตอนบ่าย พวกเธอเดินกลับบ้าน แล้วก็เห็นบางคนเดินมุ่งหน้าไปที่ห้องเรียนว่างชั้นหนึ่งของอาคารทดลอง
เพ่ยลู่ชี้ไปทางนั้นให้ดู: "นั่นไงยอดอัจฉริยะ เห็นไหม"
เซิ่งหน่วนเหลือบมองไป ก็เห็นเพียงร่างที่ตั้งตรงเป็นพิเศษอย่างหนึ่ง โดดเด่นราวนกกระเรียนยืนอยู่ท่ามกลางไก่... แค่นิสัยน่ารำคาญหน่อยๆ
สวี่หนิงทำเสียงซ่า: "เป็นห้องเรียนทีมแข่งขันอันนั้นรึเปล่า?"
เพ่ยลู่รับคำ "อืม" แล้วบ่น: "ไม่รู้สิว่าหัวของคนพวกนั้นโตมายังไง... ข้อสอบที่ยากขนาดนั้นยังทำได้ เฮ้อ ชาตินี้ฉันคงได้เป็นแค่สาวสวยโง่ๆ ไปตลอดชีวิต"
สวี่หนิงรู้สึกขนลุก: "เธอน่ะน่าขยะแขยง"
เพ่ยลู่หัวเราะด่าแล้วตีเธอ
สามคนเดินต่อไป บังเอิญเดินสวนกับเซิ่งซิงเยว่และกู้เจ๋ออวี้ที่เดินผ่านไปทางเดียวกับพวกเธอ จนกระทั่งทั้งสองคนเดินผ่านไปแล้ว เซิ่งหน่วนเพิ่งจะสังเกตเห็น หลังจากฝ่ายบริการลูกค้าเตือน
เธอเมื่อกี้ไม่ได้มองเลยแม้แต่นิด
อีกด้านหนึ่ง กู้เจ๋ออวี้กับเซิ่งซิงเยว่เดินผ่านไปด้วยกัน สีหน้าของทั้งสองคนต่างกัน แต่กลับแอบจับตาดูเซิ่งหน่วนพร้อมกัน แล้วก็พบพร้อมกันว่า เซิ่งหน่วนไม่แม้แต่จะมองพวกเขาสักครั้ง
แววตาเซิ่งซิงเยว่ฉายความเยือกเย็นวาบหนึ่ง ริมฝีปากเม้มแน่นไม่พูดอะไร
ด้านข้าง กู้เจ๋ออวี้หันไปมอง: "ซิงเยว่ เธอเป็นอะไรไป?"
สีหน้าเซิ่งซิงเยว่ฟื้นคืนกลับมาในทันใด แล้วเอ่ยเสียงเบาอย่างกล้าๆ กลัวๆ: "พี่เจ๋อยวี่ พี่สาวเธอจงใจทำเป็นไม่เห็นพวกเรารึเปล่า?"
กู้เจ๋ออวี้ไม่ได้พูดอะไร