คาบแรก หวงหยิง ครูคณิตศาสตร์ผู้รับหน้าที่ครูประจำชั้น เดินเข้ามาจากด้านนอก สีหน้าหม่นหมองอย่างมาก
พอทุกคนนั่งลงแล้ว หวงหยิงพูดตรง ๆ ทันที: "ผู้หญิงคนหนึ่ง มาสายไม่พอ ยังแอบปีนกำแพงเข้ามาในโรงเรียน วันนี้ฉันถือว่าได้เปิดหูเปิดตาแล้ว!"
เซิ่งหน่วนถอนหายใจอย่างเงียบ ๆ แล้วก็เห็นหวงหยิงจ้องมองมาอย่างเย็นชา: "เซิ่งหน่วน ออกไปยืนข้างนอก"
ทั้งห้องเงียบสนิท ทุกคนมองไปที่เซิ่งหน่วน
อันที่จริง ตั้งแต่ว่าข่าวที่ตัวตนเดิมถูกตระกูลเซิ่งทอดทิ้งแพร่สะพัดไปทั่วโรงเรียน ตัวตนเดิมก็เกือบชินกับสายตาแบบนี้แล้ว ราวกับทุกคนกำลังรอดูว่า เจ้าหญิงเศรษฐีที่เคยสูงส่งอย่างที่สุด จะกลายเป็นเช่นไรเมื่อตกลงมาจากยอดเมฆ
ตัวตนเดิมพยายามฝืนทำตัวเข้มแข็ง ไม่ยอมแสดงความหวาดหวั่นให้ใครเห็น เธอคิดว่า ตราบใดที่เธอไม่แสดงความอ่อนแอ ก็ไม่มีใครทำอะไรเธอได้
แต่เธอกลับไม่รู้ตัวว่า เมื่อเธอไม่ใช่คุณหนูใหญ่แห่งตระกูลเซิ่งอีกต่อไป ไม่จำเป็นต้องให้เธอแสดงอะไรออกมา... หลายสิ่งหลายอย่างก็ต่างไปจากเดิมตั้งแต่แรกแล้ว
ตัวตนเดิมเคยมาสายและปีนกำแพงมาไม่น้อย เธอไม่ใช่เด็กเรียนดีอยู่แล้ว โดยเฉพาะหลังจากรู้ว่าตัวเองไม่ใช่ลูกสาวแท้ ๆ ของตระกูลเซิ่ง ก็กบฏไปพักใหญ่เพื่อหวังจะเรียกความสนใจจากพ่อแม่
แต่เธอก็ไม่เคยได้รับมันเลย
เพียงแต่ตอนนั้น ต่อให้เธอปีนกำแพงหรือทำเรื่องที่แย่กว่าเพื่อก่อกวน ครูประจำชั้นก็ไม่เคยต่อว่าเธอต่อหน้าธารกำนัล มีแต่จะเรียกเธอไปตามลำพังที่ห้องพักครูแล้วตักเตือนอย่างนุ่มนวล
นักเรียนปีนกำแพง ครูสั่งให้ยืนหน้าห้อง ไม่มีอะไรผิด เซิ่งหน่วนก็ไม่ได้คิดว่ามันผิดอะไร... ความรู้สึกเพียงอย่างเดียวก็คือความแตกต่างในการจัดการของครูประจำชั้นคนนี้ก่อนและหลัง