หลี่เฉินหัวแตกเลือดไหล แต่ยังร้องไห้พลางข่มขู่ไปด้วย ฉีเยว่หันกลับไปพูดกับเซิ่งหน่วนว่า "เธอกลับไปก่อนเถอะ เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับเธอ"
"โอ้" เซิ่งหน่วนหันหลังจะเดินออกไป
แต่ยังไม่ทันได้ก้าว เธอก็ได้ยินเสียงหลี่เฉินตะโกนใส่ด้วยเสียงแหลม "เซิ่งหน่วน เธอก็หนีไม่พ้น ฉันรู้ว่าเขาทำเพื่อปกป้องเธอ ฉันเพิ่งขวางเธอไว้เขาก็ลงมือ... พวกเธอไม่มีใครหนีรอดไปได้หรอก"
เซิ่งหน่วนหยุดเดิน หันไปมองฉีเยว่ "ไม่งั้นเธอจัดการเขาซะเลยดีไหม"
ฉีเยว่มุมปากยกขึ้นเล็กน้อย แล้วพูดว่า "งั้นเธอรออีกหน่อย รอฉันจัดการเรื่องนี้เสร็จก่อน แล้วเธอค่อยไป"
เซิ่งหน่วนพยักหน้า "โอ้ ได้"
ภายในห้องส่วนตัวเงียบลง หลี่เฉินนั่งพิงมุมห้องจ้องทั้งคู่ด้วยสายตาโกรธแค้น ฉีเยว่กลับทำเป็นไม่เห็นเดินเข้าห้องน้ำในห้องส่วนตัวไปล้างมือ
หลังจากล้างมือจนสะอาดแล้ว เขาก็ออกมานั่งบนโซฟารออย่างเงียบ ๆ เซิ่งหน่วนนั่งอยู่ปลายโซฟาอีกด้าน จิตใจก็สงบนิ่งเช่นกัน
เธอรู้ว่าหลี่เฉินกับพ่อของมันไม่กล้าดิ้นรนต่อหน้าตระกูลฉี แค่อยากดูว่าคนขี้ข่มเหงรังแกคนสองคนนี้จะทำหน้าตาแบบไหนตอนนี้
ไม่ถึงยี่สิบนาที ประตูห้องส่วนตัวก็ถูกผลักออกด้วยเสียงดังปัง พ่อของหลี่เฉินพาชุดสูทหลายคนเดินเข้ามา ด้านหลัง ผู้จัดการของสถานบันเทิงทำหน้าฉงน "คุณครับ คุณครับ เกิดอะไรขึ้นกันแน่"
พูดยังไม่ทันจบ ก็เห็นหลี่เฉินนั่งอยู่บนพื้นหัวแตกเลือดไหล ผู้จัดการสีหน้าเปลี่ยนเล็กน้อย "เอ่อ นี่..."
ส่วนหลี่เฉินก็ร้องไห้กอดขาพ่อตัวเองไว้ "พ่อ พ่อมาแล้ว พ่อรีบจัดการมันเพื่อลูกหน่อย จัดการมัน!"