วันรุ่งขึ้น งานกีฬาสีก็สิ้นสุดลง
ห้องหนึ่งทำคะแนนรวมได้เป็นที่สอง ผลงานดีมากจนทุกคนปลื้มปริ่ม ทุกคนพร้อมใจกันเสนอให้ออกไปฉลองข้างนอก โดยหลี่เหวินลี่ยังใจดีอนุมัติให้ใช้เงินกองกลางห้องส่วนหนึ่งด้วย
วันอาทิตย์ นักกีฬาและทีมงานที่ร่วมงานกีฬาสีของห้องหนึ่งต่างพากันไปรวมตัวกันที่ร้านเคทีวีแห่งหนึ่งไม่ไกลจากโรงเรียน ร้านนั้นกินข้าวไปร้องเพลงไปได้ด้วย เหมาะกับการกินเลี้ยงและสังสรรค์ของพวกเขามาก
เซิ่งหน่วนก็ไปด้วย หลี่เสี่ยวชุนเรียกฉีเยว่ไปด้วย แต่ฉีเยว่บอกว่ามีธุระมาไม่ได้ หลี่เสี่ยวชุนรู้ว่าฉีเยว่ไม่ชอบที่ที่มีคนพลุกพล่านอยู่แล้ว เลยไม่ฝืน
ห้องใหญ่ห้องหนึ่ง ในนั้นมีคนเกือบยี่สิบคน เสียงโห่ร้องเละเทะปนกับกลิ่นหอมของหม้อไฟ บรรยากาศครึกครื้นมาก
ระหว่างนั้น เซิ่งหน่วนออกไปห้องน้ำข้างนอก พอเดินออกไปก็ไม่คิดว่าจะเจอคนรู้จัก
เป็นฉีเยว่ ข้างกายฉีเยว่มีชายหนุ่มผมทองตาสีฟ้าคนหนึ่ง ยิ้มเยาะๆ พยายามจะเอาแขนพาดไหล่ฉีเยว่ แต่กลับถูกฉีเยว่สะบัดออกหน้าตาเฉย
"โอ้ ฉันบินข้ามฟ้าข้ามทะเลมาหานะ นายทำแบบนี้มันทำร้ายจิตใจฉันเกินไปแล้วนะ..." หนุ่มผมทองทำหน้าตาเวอร์เวอร์
ฉีเยว่สีหน้าเรียบเฉย: "งั้นฉันไปละ"
หนุ่มผมทองถอนหายใจ: "นายก็ยังน่าเบื่อเหมือนเดิม"
ตอนนี้เอง ฉีเยว่ก็เหลือบเห็นเซิ่งหน่วนเข้า ก้าวเท้าชะงักเล็กน้อย แล้วเอ่ยปาก: "พวกเธอมาสังสรรค์กันที่นี่เหรอ?"
เซิ่งหน่วนตอบรับ: "อืม บังเอิญจัง"
หนุ่มผมทองตาสว่าง: "ไง สาวน้อยคนสวย ฉัน... เฮ้ย นายดึงฉันทำไม ฉันยังพูดไม่จบเลยนะ!"