หลังจากค้นพบว่าจี้หายไป ฉีเยว่ก็ทบทวนสถานที่ที่ได้ไปทันที ถ้าหยกชิ้นนี้ตกลงที่อื่นย่อมมีเสียงดัง...ยกเว้นลานหญ้าริมทะเลสาบ
ฉีเยว่เดินตรงไปยังทะเลสาบ รู้สึกตัวว่าสภาพตอนนี้ไม่ค่อยปกติ คิ้วขมวดเล็กน้อยแล้วจึงรีบฝีเท้าให้เร็วขึ้น
ผลข้างเคียงจากยาทำให้เขานอนไม่หลับมานาน ช่วงนี้เขากำลังพยายามเลิกยา แต่ชัดเจนว่าพอไม่มียากดประสาท สภาพของเขาก็ไม่มั่นคงเหมือนเดิม
บวกกับจี้ที่คุณย่าฝากไว้ให้หายไป ความหงุดหงิดไม่มีเหตุผลในใจเริ่มคืบคลานไปสู่ความดุร้ายอย่างเงียบ ๆ
เขานึกว่าตัวเองจะอดทนได้อีกหลายวัน...แต่ดูท่าแล้ว อาจจะทำไม่ได้เลย
ต้องเร็วเข้า หาเจอจี้ให้ได้ แล้วกลับไปที่ห้องเรียนเพื่อกินยา
เซิ่งหน่วนพิงพนักม้านั่งอ่านหนังสืออย่างชิล ๆ ก่อนจะเห็นหนุ่มตัวท็อปนั้นเดินมาที่ริมทะเลสาบด้วยใบหน้าเรียบนิ่ง ก้มลงคุ้ยหาอะไรบางอย่างบนลานหญ้าอย่างพิถีพิถัน
พอฉีเยว่เดินเข้ามาใกล้ เธอก็ส่งเสียงทัก "ฮาย ยอดนักเรียน กำลังหาอะไรอยู่เหรอ"
ฉีเยว่เงยหน้าขึ้น คิ้วขมวดแน่น ดวงตาเต็มไปด้วยความรำคาญ
ครั้งก่อน ๆ ที่เจอหนุ่มตัวท็อปคนนี้ ถึงจะเย็นชาหน่อย แต่ก็ไม่เคยดูหงุดหงิดแบบตอนนี้...นึกถึงสีหน้าคิ้วขมวดของเขาเมื่อกี้ที่มองมาเห็นเธอ เซิ่งหน่วนเลิกคิ้วเล็กน้อย
ฉีเยว่ไม่สนใจเธอ ถอนสายตากลับแล้วค้นหาต่อ
เซิ่งหน่วนทำเสียงจ๊ะ ยื่นมือออกไป ในมือถือจี้ชิ้นหนึ่ง "อันนี้เหรอ"
ฉีเยว่เงยหน้าตามสัญชาตญาณ ตะงึกไปครู่หนึ่ง แล้วรีบเดินตรงมาหาเธอด้วยสีหน้าเรียบเฉย
เห็นท่าทางของฉีเยว่ที่ดูจะเข้ามาแย่ง เซิ่งหน่วนถอนจี้กลับ ขมวดคิ้วมองเขา กำลังจะเอ่ยปาก ก็เห็นฉีเยว่พูดเสียงเย็นด้วยความรำคาญเต็มหน้า "ส่งมา!"