เมื่อเห็นพวกกระดาษไหว้ที่ไล่ตามพวกเขามาอยู่ด้านหลัง ในชั่วขณะนั้นทุกคนก็เข้าใจได้ทันทีว่า ในพิธีกรรมนี้ พวกเขาคือเครื่องสังเวยชิ้นสุดท้าย
แม้จะรู้ว่าศาลเจ้าเขาขณะนี้เต็มไปด้วยอันตราย ไม่รู้ว่ามีอะไรกำลังรอพวกเขาอยู่ แต่พวกเขาก็ไม่มีทางเลือก ต้องไปให้ถึงที่นั่นให้ได้
"ไป!"
เซียวเฉินตะคอกเสียงต่ำ แล้วพุ่งตัวไปข้างหน้าเป็นคนแรก
ตอนนี้ถึงเวลาแล้วที่จะต้องแย่งชิงเวลากับพวกกระดาษไหว้เหล่านี้...ทุกวินาทีอาจเป็นระยะห่างระหว่างความเป็นและความตาย
เหลียนเหอกระโดดไปข้างหน้าด้วยขาเดียวโดยใช้ไม้เท้าดัดแปลง แต่ถึงอย่างนั้น เขาก็ยังกัดฟันไม่ยอมให้ตัวเองตกไปไกลเกินไป
ทั้งเหนื่อยทั้งเจ็บ เส้นเลือดที่ขมับปูดโปนจนเห็นชัด แต่เขาไม่ปริปากแม้แต่คำเดียว มีเพียงกัดฟันแน่น
มีเพียงความอดทนเท่านั้นที่จะมีชีวิตอยู่ต่อไปได้ เขาไม่อยากตายที่นี่ ไม่อยากอยู่ที่ที่นี่
เซิ่งหน่วนวิ่งไปข้างหน้าพลางถามซู่ไป๋: "ระหว่างเธอกับเจ้าขุนเขานั่น ใครเก่งกว่ากัน?"
ซู่ไป๋คิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วพูดอย่างจริงจัง: "ที่นี่ ฉันสู้เขาไม่ได้"
หัวใจของเซิ่งหน่วนเริ่มจมดิ่ง
หัวหน้าลูกเรือในสายตาของเธอถือว่าเก่งกาจมากพอแล้ว แต่เขากลับยอมรับว่าตัวเองไม่ใช่คู่มือของเจ้าขุนเขา นั่นก็หมายความว่าครั้งนี้ มันเป็นสถานการณ์เอาชีวิตเข้ารอบจริงๆ
ชั่วขณะถัดมา เธอก็ได้ยินซู่ไป๋พูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน: "พี่สาวอย่ากลัว ฉันจะไม่มีวันปล่อยให้เธอเป็นอันตรายเด็ดขาด"
ไม่นานนัก พวกเขาก็มาถึงหน้าศาลเจ้าเขา เซียวเฉินอยู่หน้าสุด เขายกเท้าถีบประตูใหญ่ของศาลเจ้าเขาออกทันที