เดินออกจากห้องทำการฝ่ายวิชาการ ใบหน้าของหวงหยิงยังคงตึงเครียดไม่คลายลงเลยสักนิด หูยังดังก้องกับถ้อยคำของเซิ่งหน่วนที่ไม่มีซึ่งความเกรงใจแม้เพียงน้อย
“ฉันไม่เห็นด้วยกับจรรยาบรรณวิชาชีพและความสามารถด้านการสอนของคุณครูหวง ประกอบกับความบาดเจ็บที่เธอทำให้ฉันในครั้งนี้ ฉันจึงขอย้ายห้องเรียน หวังว่าทางโรงเรียนจะอนุมัติ……”
ถูกนักเรียนเองกล่าวต่อหน้าว่าไม่เห็นด้วยกับจรรยาบรรณวิชาชีพและความสามารถด้านการสอน หวงหยิงแทบหัวใจวายจากความโกรธ
ที่ทำให้เธออับอายยิ่งกว่าคือ ผู้อำนวยการฟางกลับไม่ได้ต่อว่าเซิ่งหน่วน หากยังบอกให้ครูอย่างเธอออกไปก่อน
หวงหยิงกำหมัดแน่นระหว่างเดินย้อนกลับ
เด็กหญิงขนฟ้าที่ถูกทิ้งขว้าง โชคดีที่คะแนนดีขึ้นมาได้ ก็เพียงแค่อันดับร้อยกว่าของทั้งระดับ เธอคิดว่าตัวเองเป็นที่หนึ่งของการสอบเข้ามหาวิทยาลัยรึไง?
ย้ายห้องเรียน? คิดว่าตัวเองเป็นของหวานที่ใคร ๆ ก็ต้องการรึไง?
ขณะเดินย้อนกลับ หวงหยิงก็เห็นหลี่เหวินลี่ ครูประจำชั้นของห้องหนึ่งเดินสวนมา
หลี่เหวินลี่ขึ้นชื่อเรื่องความเข้มงวด นิสัยค่อนข้างเอาตัวเองเป็นที่ตั้ง กับหวงหยิงก็คุ้นเคยกันแค่ธรรมดา แต่เพราะห้องของหลี่เหวินลี่มีฉีเย่ที่ครองอันดับหนึ่งของทั้งระดับอย่างมั่นคง ครูคนอื่นจึงอิจฉาเธอเป็นที่สุด
“คุณครูหลี่” หวงหยิงฝืนยิ้มแห้ง ๆ ทักทายหลี่เหวินลี่
หลี่เหวินลี่จัดแว่น พยักหน้าเบา ๆ อย่างเยือกเย็น
“อยากไปห้องไหน?” ลาวฟางถามเซิ่งหน่วน
เซิ่งหน่วนยิ้ม “ขอให้ไม่ใช่ห้องแปดก็ได้ทุกห้อง ฉันยอมตามการจัดของโรงเรียน……”
ลาวฟางกำลังใคร่ครวญอยู่ ก็ได้ยินเสียงเคาะประตู
หลี่เหวินลี่เคาะประตูเข้ามา เซิ่งหน่วนรีบทักทาย “ครูหลี่สวัสดีค่ะ”
“อืม”
หลี่เหวินลี่เดินไปที่โต๊ะทำงานของลาวฟาง “กำลังคุยเรื่องเดิมอยู่?”