หลังรายงานตัวกับครูประจำชั้นคนใหม่หลี่เหวินลี่แล้ว เซิ่งหน่วนก็ไปตามขอแบบฝึกหัด สมุดการบ้าน และพวกสื่อการเรียนคืนจากครูประจำวิชาเดิมทุกคน
เมื่อเดินผ่านโต๊ะทำงานของหวงหยิง เธอไม่ได้หยุดแม้แต่ก้าวเดียว
แบบฝึกหัดคณิตศาสตร์อยู่ในมือเธอแล้ว ส่วนสมุดการบ้าน… ไม่เอาก็ช่างมัน
หวงหยิงกับหลี่เหวินลี่ไม่ได้อยู่ห้องพักครูเดียวกัน เมื่อเซิ่งหน่วนเก็บของของตัวเองแล้วเดินออกไป ครูคนหนึ่งก็หัวเราะพูดกับเพื่อนข้าง ๆ ว่า "คุณหลี่นี่ไวเป็นพี่สุดๆ เด็กเรียนเก่งของดีแบบนี้เลยถูกเธอแย่งมาอยู่ห้องตัวเองซะได้"
ครูเหล่านี้ก็ชอบส่งกระซิบกันเป็นเรื่องเป็นราวอยู่แล้ว ไม่ถึงครึ่งวันเรื่องก็แพร่ออกไปทั่วว่า เด็กคนนี้ขอย้ายห้องเอง
หวงหยิงเองก็รู้ดีว่าเรื่องนี้ซ่อนไม่ได้ และด้วยเหตุนี้ คำชมเซิ่งหน่วนของคนอื่นจึงฟาดเข้าหน้าเธอเหมือนตบหน้ากระแทกเสียงจับ
พอนึกถึงท่าทางที่เด็กหญิงขี้แพรดนั่นพูดจาไม่ให้เกียรติกับเธอที่ฝ่ายวิชาการ หวงหยิงก็แสบแค้นจนแน่นท้อง
เธอหัวเราะเยาะ "แค่สอบได้ที่ร้อยกว่าครั้งเดียว นี่ถือว่าเด็กเรียนเก่งของดีแล้วเหรอ"
ครูที่โดนตอกกลับแลกสายตากับคณะของตัวเอง ยิ้มแหย่ไม่พูดต่อ แต่ครูอีกคนกลับพูดขึ้นมา "เอ๊ะ คุณหวงทำไมจู่ ๆ ถึงไม่ชอบเซิ่งหน่วนขึ้นมาล่ะ ฉันจำได้ว่าก่อนหน้านี้คุณดีกับเด็กคนนี้ไม่ใช่เหรอ"
สีหน้าหวงหยิงขุ่นมัวขึ้นมาทันที ตามมาด้วยครูหญิงอีกคนที่เอ่ยช้า ๆ "ฮั่นแน่ ก็เพราะเซิ่งหน่วนไม่ใช่ลูกสาวมหาเศรษฐีอีกต่อไปแล้วไง ยังไงก็ต้องเปลี่ยนไปสิ"
ใบหน้าของหวงหยิงถึงกับเขียวคล้ำ "พวกคุณพูดบัลลภาอะไรนะ"
เธอเย้ยหยัน "ฉันก็แค่ไม่ชอบเด็กชอบสร้างเรื่องอยู่ในห้องฉันแล้วไปเลอะเทอะเด็กคนอื่น มีปัญหาอะไรหรือ แค่สอบได้ร้อยอันดับแรก พวกคุณไม่เคยเห็นเด็กเก่งจริง ๆ กันหรือไง"
ครูฟิสิกส์เฒ่าหวางที่นั่งเงียบมาตลอดยกแก้วน้ำขวดโหลขึ้นจิบหนึ่งคำ แล้วพูดอย่างไม่รีบไม่ร้อ "คราวนี้ได้ที่หนึ่งร้อย คราวหน้าก็ไม่จำเป็นต้องได้หนึ่งร้อยเหมือนเดิม ในฐานะครู ควรใจกว้างกับเด็กหน่อยก็ดีนะ"
หวงหยิงหัวเราะเยาะ "ใช่สิ บางทีคราวหน้าอาจโดนไล่กลับไปเป็นเดิมก็ได้"