วันต่อมาในคาบเช้า คาบแรกเป็นภาษาอังกฤษ ต้นฉบับเจ้าของร่างมีพื้นฐานภาษาอังกฤษดีอยู่แล้ว ครั้งนี้เซิ่งหน่วนได้คะแนนไม่เลว คุณครูภาษาอังกฤษยังชื่นชมเธอเป็นพิเศษ
ตอนที่คุณครูภาษาอังกฤษชื่นชมเซิ่งหน่วน คนอื่น ๆ ในห้องล้วนจ้องมองด้วยสายตาซับซ้อน
ทุกคนได้เห็นโพสต์นั้นแล้ว แม้จะไม่เข้าใจว่าเซิ่งหน่วนลอบก๊อบได้ยังไง แต่ความก้าวหน้าของเธอก็น่าประหลาดใจเหลือเกิน เพราะฉะนั้นคนส่วนใหญ่จึงมีแนวโน้มเชื่อว่าเธอลอบก๊อบจริง
คาบที่สองเป็นคณิตศาสตร์ เพิ่งเริ่มคาบ หวงหยิงก็ถามเซิ่งหน่วนต่อหน้าเพื่อนนักเรียนทั้งห้อง "คิดออกรึยัง"
เซิ่งหน่วนมองตรงเข้าตาเธอพลางยิ้มแหย่ "ไม่ทราบว่าคุณครูอยากให้ฉันคิดเรื่องอะไรคะ"
หวงหยิงสีหน้าเย็นชา "ถ้ายังดื้อไม่ฟื้นตัวอย่างนี้ ก็ไม่ต้องอยู่ห้องของคุณครูอีกต่อไป ออกไปเดี๋ยวนี้ พอหมดคาบฉันจะไปคุยกับทางโรงเรียน"
นักเรียนทั้งห้องตกตะลึงกันทั้งใบ สวี่หนิงรีบคว้ามือเซิ่งหน่วนไว้ "หน่วนหน่วน!"
ทุกคนไม่คิดว่ายังไม่มีข้อสรุปสุดท้ายเลย ครูประจำชั้นจะขับนักเรียนออกจากห้องได้โดยตรงแบบนี้
หวงหยิงยืนมองเซิ่งหน่วนอย่างเยือกเย็น ท่าทางเหมือนรอให้เธอยอมรับว่าลอบก๊อบ แต่วินาทีถัดมาทุกคนในห้องก็เห็นเซิ่งหน่วนเก็บของบนโต๊ะทันทีโดยไม่เอ่ยประโยคเดียว
ห้องเรียนเงียบสนิท เหลือเพียงเสียงเก็บของของเซิ่งหน่วน
"หน่วนหน่วน…" สวี่หนิงขอบตาแดงระเรื่อ
"ไม่เป็นไร ได้หนีจากคุณครูแบบนี้ก็เป็นเรื่องดี"
เซิ่งหน่วนสะพายเป้กอดหนังสือที่เหลือไว้ ยิ้มให้สวี่หนิง แล้วเดินตรงออกจากห้องไปเลย แม้แต่จะแค่ชำเลืองมองหวงหยิงสักครั้งก็ไม่มี
สีหน้าหวงหยิงแข็งค้างทันที แล้วยิ่งเย็นชาขึ้นกว่าเดิม
ห้องที่ไร้เมฆพิษอย่างนี้ก็เป็นเรื่องดีนี่!
เซิ่งหน่วนสะพายเป้ตรงดิ่งไปที่สำนักงานฝ่ายกิจการสอน ลาวฟางกับผู้ช่วยผู้อำนวยการกำลังคุยกันอยู่ในสำนักงาน พอเห็นท่าทางของเธอก็ตกใจ "เป็นอะไรขึ้นมา"