กู้หรานเดินเข้ามาในห้อง ดูความครึกครื้นวุ่นวายในห้องแล้ว ก็เงียบๆ ถอยออกไป
ลงมาถึงห้องของเซิ่งหน่วน เขาเคาะประตูแล้วเข้าไป... เซิ่งหน่วนเห็นเขา ก็ยิ้มทันที: "พี่"
กู้หรานยื่นของขวัญให้ แล้วยิ้มพูด: "สุขสันต์วันเกิด"
เซิ่งหน่วนยิ้มรับไป แล้วกู้หรานก็ถูกคนในห้องเรียกเข้าไป
อีกด้านหนึ่ง กู้เจียวกำลังถูกล้อมด้วยพ่อแม่ทั้งสองฝ่าย เหเวินเซียวเหลือบมอง แล้วก็หันหลังออกจากห้องลงไป
ตอนที่ผลักประตูห้องเซิ่งหน่วนเข้าไป เขาก็เห็นบรรยากาศในห้องเต็มไปด้วยความสุขสบาย แม้คนไม่มาก แต่ก็มีทั้งคนร้องเพลง คุยเล่น ดื่มเหล้า เจ็ดแปดคนดูท่าทางสนุกสนานไม่เลว
เห็นเหเวินเซียว ก็มีคนแซว: "โอ้ย คุณชายเหวินมาละ"
เหเวินเซียวชี้ไปที่คนนั้น แล้วหยิบกล่องของขวัญเดินไปหาเซิ่งหน่วน: "หน่วนหน่วน สุขสันต์วันเกิด"
"ขอบคุณค่ะ"
เซิ่งหน่วนยิ้มรับไป ในตอนนั้นเอง เหเวินเซียวก็เห็นกำไลข้อมือบนมือเธอ สีหน้าชะงักทันที: "กำไลนี่..."
เซิ่งหน่วนยิ้มชี้ไปที่จ้าวหลิน: "หลินหลินเป็นคนให้"
จ้าวหลินเม้มปาก ทำท่าไม่แยแสเหเวินเซียว แต่ชั่ววินาทีถัดมา เห็นสีหน้าเหเวินเซียวแข็งค้าง จ้าวหลินก็เหมือนนึกอะไรขึ้นได้ แล้วก็ลุกขึ้น: "ขอฉันดูหน่อยสิว่าเธอให้อะไร"
เหเวินเซียวจะเก็บมือก็ไม่ทันแล้ว จ้าวหลินคว้ากล่องไป เปิดออก พอเห็นกำไลในนั้น จ้าวหลินก็ชะงักไปครู่หนึ่ง แล้วมองเหเวินเซียวอย่างไม่เชื่อสายตา: "เหเวินเซียว เธอนี่มัน... ฉันโคตรจะเซ็งเธอเลย!"
พูดจบ จ้าวหลินก็เงื้อมือโยนกล่องทิ้งไปข้างหนึ่ง: "หน่วนหน่วน ของขวัญชิ้นนี้ฉันขอตัดสินใจแทนเธอ ไม่เอามันแล้ว!"
เหเวินเซียวตะลึงไปครู่หนึ่ง แล้วก็โกรธทันที: "จ้าวหลิน แกป่วยรึไงวะ?"
ตอนนี้ คนอื่นๆ ในห้องก็เห็นของที่จ้าวหลินโยนลงพื้น... พวกเขาส่วนใหญ่มีวีแชทของกู้เจียว จึงเห็นของขวัญที่กู้เจียวลงรูปไว้เมื่อสองวันก่อน
ในตอนนี้ พอเห็นกล่องบนพื้น ทุกคนก็ตะลึงหมด
เหเวินเซียวยังไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น สีหน้าบูดบึ้งถึงขีดสุด: "ก็แค่ของขวัญซ้ำกัน ใครจะไปรู้ว่าเธอก็ซื้อแบบนี้ โยนของฉันทิ้ง แกป่วยรึเปล่า?"