เมื่อมาถึงสำนักเทียนซิน อิ้งเฉินไปพบประมุขสำนักเทียนซิน ส่วนเซิ่งหน่วนเดินเพลินอยู่ในระเบียงหลังคฤหาสน์ ทั้งฆ่าเวลาและคุยกับฝ่ายบริการลูกค้าไปพลาง ๆ ว่าควรทำอย่างไร
ชั่วขณะนั้นเอง เธอได้ยินเสียงของฝ่ายบริการลูกค้าดังขึ้น "เจ้าของร่าง แมวปีศาจอยู่ที่นี่ เธอถูกต้วนผิงประมุขรุ่นเยาว์แห่งสำนักเทียนซินจับตัวไว้"
เซิ่งหน่วนอึ้งงัน แล้วจึงรู้จากฝ่ายบริการลูกค้าว่าประมุขรุ่นเยาว์สำนักเทียนซินคนนี้กระดูกธาตุแท้แย่มาก จนถึงตอนนี้ยังไม่เข้าสู่ขั้นสร้างฐาน พี่สาวของเขาจึงต้องหาทางส่งยาเสริมสร้างฐานให้
แต่แม้พรสวรรค์จะต่ำกว่าผู้ใด เขากลับบิดเบี้ยวกว่าใคร ๆ แทบทุกวันจะมีสตรีหลายคนอยู่เคียงข้าง
แถมยังมีนิสัยประหลาดอีกอย่าง คือชอบสิ่งมีชีวิตเย้าเป็นพิเศษ
ไม่รู้ว่ามีเย้าตัวเล็ก ๆ ที่เพิ่งแปลงร่างได้ไม่นานสักกี่ตัวที่ถูกมันเล่นเย้ยหยอกล้อจนตาย บิดาของมันสงสารลูกชายที่กระดูกธาตุแท้แย่จะบำเพ็ญไม่ได้ จึงทำเป็นไม่เห็นไม่ได้ยิน
ไม่นานหลังเธอกับอิ้งเฉินจากไป แมวปีศาจตัวนั้นก็ถูกคนที่ต้วนผิงส่งออกไปจับตัวมาได้ ตอนที่เธอกับอิ้งเฉินเพิ่งเข้าเฝ้าประมุขสำนักเทียนซินในห้องรับรองนั้น แมวปีศาจตัวน้อยถูกส่งเข้าห้องของต้วนผิงเรียบร้อยแล้ว
และเธอบังเอิญเดินเพลินมาเจอเข้าพอดี
เมื่อได้ยินเสียงกรีดร้องของแมวปีศาจ เซิ่งหน่วนสีหน้าเปลี่ยนไปนิดหนึ่ง
เดิมทีเธอไม่อยากยุ่งเรื่องของคนอื่น ยิ่งเมื่อรู้ดีว่าในวงการบำเพ็ญ สำหรับหลายคนแล้วการสังหารเย้าสักสองสามตัวเป็นเรื่องธรรมดา ไม่มีใครสนใจหรอกว่าสิ่งนั้นทำชั่วร้ายหรือไม่
ยิ่งไม่ต้องพูดถึงสำนักเทียนซินที่ปล่อยปละละเลยให้ประมุขรุ่นเยาว์ทำชั่วมาตลอด
ตัวเธอเองก็เป็นแค่เชลย ยังต้องลำบากปกป้องชีวิตตัวเองอยู่...
เซิ่งหน่วนเบ้ปากแน่น หันตัวกลับ... แต่ช่วงที่กำลังก้าวออกไป กลับนึกขึ้นได้โดยไม่รู้ตัวว่า แมวปีศาจตัวน้อยเคยหิ้วไก่ภูเขาตัวใหญ่กว่าร่างแท้ของมันเองเสียอีก มายื่นให้ต่อหน้าอย่างเขินอายว่าเป็นของขวัญแด่อาจารย์
ฝีเท้าเธอหยุดลง ครู่หนึ่ง แล้วกัดฟันหันกลับ ผลักประตูห้องออกโดยตรง