คำเยินยอชุดหนึ่งแลกมาเป็นวิชาบำเพ็ญสองชุด เซิ่งหน่วนอารมณ์ดีเป็นที่สุด ยิ่งไปกว่านั้นระหว่างทางที่ออกไปพร้อมกับซีเฉินเสวี่ย เธอยังใจดีซื้อทังหูลู่ให้เขาอีกไม้
“อาจารย์ อันนี้ให้อาจารย์คะ”
ซีเฉินเสวี่ยขมวดคิ้วรับมา แต่ในใจคิดถึงเรื่องอื่น
เขาเพิ่งเห็นถุงผ้าในมือจิ้งจอกน้อย บนนั้นมีลายเงินกลุกฝนประจำเฉียวอวิ๋นซาน
ไม่ใช่ว่าเจ้านักดาบน้อยคนนั้นแพ้ย่อยยับจริง ๆ กระมัง ถึงกับเอาถุงผ้ามาให้เชลยปีศาจแบบนี้
เชอะ... เฉียวอวิ๋นซานที่โอ่อ่าทั้งวงการ ก็เท่านี้เองเหรอ
เมื่อเซิ่งหน่วนกลับมาถึงโรงเตี๊ยม อิ้งเฉินกำลังเข้าสมาธิ เมื่อรู้สึกถึงพลังวิญญาณและสัญญาปรารถดาบที่ไหลเวียนอยู่ในตัวเขา เธอจึงนั่งลงข้าง ๆ แล้วเริ่มบำเพ็ญบ้าง
วิชาสองชุดที่ซีเฉินเสวี่ยให้คราวนี้เป็นของดีจริง ๆ อย่างน้อยก็เป็นสิ่งที่เขาไม่เคยให้ลูกน้องคนใดมาก่อน
เซิ่งหน่วนรู้ว่าเขายกมันออกมาก็เพราะอยากใช้เธอเป็นเครื่องประกันชีวิต ในเมื่อเป็นศิษย์โง่ที่ยอมตายเพื่อเขา ถ้าเก่งขึ้นอีกหน่อยก็ย่อมเป็นประโยชน์แก่เขาไม่น้อย
สุดยอดที่เลือกมาตั้งแต่แรกใช้ได้จริงอย่างที่คิด ช่วงแรกการหมุนเวียนพลังยังดูอ่อนช่ำ แต่พอไปต่อก็เริ่มรู้เท่าทันกันหมด พลังปีศาจบนตัวเธอเข้มข้นขึ้นเรื่อย ๆ... จนกระทั่งกุญแจปราบปีศาจที่ข้อมือถูกปลุก เธอจึงรีบหยุดทันที
อิ้งเฉินสัมผัสได้ถึงพลังปีศาจระหว่างนั่งสมาธิ... เขาลืมตีนตวับทันที วินาทีที่เปิดตา ดว้ยเหว่ยก็อยู่ในมือแล้ว
เขายังไม่ลืมว่ามีสัตว์ปีศาจน้อยอยู่ข้างกาย จึงไม่ได้ลงมือทันที พอเห็นจิ้งจอกน้อยขดตัวอยู่ข้าง ๆ เขาจึงฟันดาบไปยังตรงข้าม
วินาทีถัดมา กระดาษตนหนึ่งถูกฟันขาดเป็นสองท่อนร่วงลงพื้น บนกระดาษตนยังมีพลังปีศาจติดอยู่ เมื่อตกพื้นก็ส่งเสียงร่ำไห้แหลมเสียดแก้ว “โอ้ย เจ็บจะตายอยู่แล้ว! โอ้ย เจ็บจะตายอยู่แล้ว!”