ต้นฉบับที่ต้นจี้หยวนไปขอความช่วยเหลือคืออาจารย์ของธิดาตน ผู้ซึ่งเป็นทั้งผู้อาวุโสแห่งสำนักฉีอวินที่ทรงอำนาจและเกลียดชังปิศาจมารอย่างถึงที่สุด
ทันทีที่ผู้อาวุโสใหญ่ปรากฏตัว ก็เกือบจะประหารเซิ่งหน่วนเสียแล้ว แต่อิ้งเฉินกลับยืดขวางอยู่เบื้องหน้านางไม่ยอมให้ทางแม้ครึ่งก้าว
"ต้นผิวกระทำความชั่วสารพัด เอาชีวิตคนเป็นเล่น การตายย่อมไม่เพียงพอ" อิ้งเฉินเอ่ยใบหน้าเย็นชา
ฝ่ายตรงข้าม ต้นจี้หยวนแค้นจนฟันขบแน่น ดวงตาเต็มไปด้วยพิษภัย
ผู้อาวุโสใหญ่แววตาเยือกเย็น "แม้เป็นเช่นนั้น ก็ไม่ใช่หน้าที่ของปิศาจร้ายตัวหนึ่งที่จะลงมือฆ่าเขา"
อิ้งเฉินยังคงไม่ถอย "ศิษย์เป็นผู้สั่งให้นางทำ"
เซิ่งหน่วนอึ้งไปชั่วขณะ แม้แต่ผู้อาวุโสใหญ่ยังขมวดคิ้วเข้าหากัน
อิ้งเฉินสีหน้าเรียบนิ่ง "ศิษย์สอนนางให้ลงโทษผู้ชั่วและช่วยเหลือผู้ดี การลงมือกับต้วนผิงก็เป็นที่ยินยอมของศิษย์ หากท่านจะลงโทษ ก็ลงโทษศิษย์เถิด"
ต้นจี้หยวนตะโกนขึ้นข้าง ๆ "ถ้าจะลงโทษ ปิศาจร้ายตัวนี้ก็ต้องถูกประหาร พวกท่านต้องคืนชีวิตให้ลูกข้า!"
อิ้งเฉินเหวี่ยงสายตาเย็นๆ มาให้ "เขามันสมควรหรือ?"
ต้นจี้หยวนแข็งค้าง ขบฟันจะแตกแล้วค้อมตัวลงกราบผู้อาวุโสใหญ่ "ขอท่านได้โปรดเป็นธรรมให้หน่อยเถิด ลูกข้าตายโดยไม่มีความผิด สำนักฉีอวินต้องให้คำตอบกับตระกูลต้นของเรา"
ครู่ใหญ่ ผู้อาวุโสใหญ่มองอิ้งเฉิน แล้วเอ่ยเสียงเย็น "ดี ถ้าเจ้ายืนกรานจะรับโทษ ก็ให้ไปเยือนหุบเขาทัณฑ์สวรรค์เสียเลย"
เซิ่งหน่วนอึ้ง รีบถามฝ่ายบริการลูกค้า "หุบเขาทัณฑ์สวรรค์คืออะไร?"
ฝ่ายบริการลูกค้า "ก็คือ... นั่นน่ะ... น่ากลัวพอสมควร..."