เซิ่งหน่วนทำหน้าน่าสงสารอ้อนวอนเซี่ยหลาน แต่จนกระทั่งอาจารย์หวงพาพวกเขาชมโรงเรียนโดยคร่าวๆ แล้วพาไปยังหอพัก เซี่ยหลานก็ยังไม่ยอมอ่อนข้อ ไม่ยอมรับปากจะพาเธอไปด้วย
เซิ่งหน่วนยังคงเดินตามหลังเขาขึ้นไปบนชั้นด้วยสีหน้าเว้าวอน
หอพักนี้เก่ามาก ชั้นล่างไม่มีคนพัก ดูเหมือนจะถูกใช้เป็นโกดังเก็บของ ข้างในเต็มไปด้วยโต๊ะเก้าอี้รกๆ
กำแพงสองข้างของบันไดเต็มไปด้วยรอยขีดเขียนสกปรก มีคนราดสีแดงด้วย ยิ่งไปกว่านั้น บนกำแพงยังมีลวดลายประหลาดเหมือนเครื่องราง ยิ่งทำให้ตึกเก่าคร่ำครึดูน่าขนลุก
พาพวกเขาหยุดที่ชั้นสาม อาจารย์หวงมองทุกคนด้วยแววตาอำมหิต “หอพักไม่มีเตียงเหลือ พวกเธอก็พักที่นี่ อีกหนึ่งอาทิตย์จะถึงวันแข่งขัน หวังว่าพวกเธอจะเห็นค่าของโอกาสฝึกซ้อมครั้งนี้ เข้าเรียนตรงเวลา อย่ามาสายอย่าเลิกเร็ว!”
พูดจบ เขาก็หยิบกุญแจหลายดอกออกมา “ที่นี่มีห้าห้อง พวกเธอจัดสรรกันเอง จำไว้ อย่าทำหอพักเสียหาย หลังดับไฟห้ามออกจากห้อง ที่สำคัญที่สุดคือห้ามส่งเสียงดังรบกวนคนอื่นพักผ่อน…”
ทุกคนมองไปที่ห้องพักหลายห้องด้านข้าง โดยเฉพาะกระดาษเครื่องรางเก่าๆ ที่ติดอยู่ที่ประตูห้อง สีหน้าต่างไม่ค่อยดีนัก
และในเวลานี้ อาจารย์หวงวางกุญแจไว้ที่ขอบหน้าต่างแล้วก็หันหลังเดินจากไป
พออาจารย์หวงจากไป ชายอารมณ์ร้อนจ้าวกังก็เป็นคนแรกที่พุ่งเข้าไปคว้ากุญแจทั้งพวง แต่พอถือไว้ในมือเขาถึงเพิ่งรู้ว่ากุญแจทั้งห้าดอกหน้าตาเหมือนกันเป๊ะ ไม่รู้เลยว่าดอกไหนเป็นของห้องไหน