ลมหายใจของเฮ้อเฉิงแทบจะหยุดนิ่ง ในขณะนั้น เซี่ยหลานก็ลุกขึ้นยืนกระทันหันแล้วเดินเร็วๆ ไปทางห้องน้ำเพื่อจะไปปิดน้ำ
ในห้องไม่มีไฟเปิด ห้องน้ำก็มืดสนิท
เขาพึ่งจะเดินมาถึงหน้าห้องน้ำก็หยุดกึก ก่อนที่สีหน้าจะดูแย่ลงเล็กน้อย
บนประตูห้องน้ำฝังกระจกฝ้าอยู่ มองผ่านกระจกฝ้าไป เขาก็เห็น...เงาร่างหนึ่งกำลังยืนตรงอยู่หลังประตูห้องน้ำ
วินาทีถัดมา เซี่ยหลานกัดฟันแล้วผลักประตูเปิดออกแรงๆ
เบื้องหน้าไม่มีใครเลย แต่ในตอนที่เขากำลังจะเดินไปทางก๊อกน้ำนั้น ด้านหลังก็มีมือสีเขียวซีดเปียกชุ่มคู่หนึ่งยื่นออกมากระชากเขาไว้ แล้วลากเข้าไปหลังประตูด้วยแรงมหาศาล
เซี่ยหลานกัดฟันจับมือผีนั้นไว้ ทันใดนั้นก็สัมผัสได้ถึงกลิ่นอายชื้นเย็นชั่วร้ายที่อยู่ด้านหลังเขา หลังและแขนของเขาเริ่มแข็งทื่อ
และในชั่วขณะนั้นเอง เงาอีกหนึ่งก็พุ่งเข้ามาจากหน้าประตู ตรงดิ่งไปที่ก๊อกน้ำแล้วปิดมันอย่างรวดเร็ว
เป็นเซิ่งหน่วน!
นางรีบหมุนปิดก๊อกน้ำ เสียงน้ำไหลอื้อๆ ก็หายไปทันที ในขณะเดียวกัน เสียงร้องเพลงและเสียงดังปึงปังข้างนอกก็มาถึงหน้าประตูห้องพวกเขาแล้ว... ห้องกลับมาเงียบสงัด เสียงร้องเพลงนั้นไม่ได้หยุดลง แล้วก็เคลื่อนผ่านไปข้างหน้า
ก็ในตอนนี้เอง เซี่ยหลานก็รู้สึกได้ว่าสิ่งชั่วร้ายที่ชื้นเย็นอยู่ด้านหลังเขานั้นได้หายไปแล้ว
"พี่คะ"
หญิงสาวที่มีสีหน้าตกใจกลัวสุดขีดและยังหายใจไม่ทัน มองเขาแล้วถามเสียงเบา: "คุณไม่เป็นไรใช่ไหม?"
เซี่ยหลานตอบรับด้วยเสียงเบา: "ออกไปก่อน"
ก่อนออกไป เขาฉีกผ้าเช็ดตัวในห้องน้ำ แล้วพันที่มือเปิดก๊อกน้ำกับที่เปิดฝักบัวอย่างแน่นหนา ส่วนเซิ่งหน่วนก็ยืนอยู่ข้างๆ เขาตลอดเวลา
นางมองซ้ายมองขวาไม่หยุด ท่าทางหวาดกลัวจนตัวสั่น แต่ก็ไม่ได้ออกไป กลับรอจนเขาทำทุกอย่างเสร็จ
หลังจากออกจากห้องน้ำ เฮ้อเฉิงก็ถึงกับตัวสั่นแล้วลุกจากเตียงได้ในที่สุด: "โว้ย โย...โย่ เมื่อกี้ฉันตกใจแทบตาย พี่ใหญ่ ด้านหลังคุณเมื่อกี้มี มี..."
เซี่ยหลานคายคำสองคำออกมา: "ไอ้ขี้ขลาด"