"ไปเถอะ" เซี่ยหลานมองเหอเฉิงแวบหนึ่ง แล้วหันหลังเดินนำไป
แต่ก้าวเท้าแรก ก็มีกระโปรงสั้นตัวน้อยวิ่งตามมาอีกครั้ง สีหน้าอ้อนวอนน่าสงสารถามว่า "พี่คะ ที่นี่มันที่ไหนกันแน่คะ?"
เซี่ยหลานสีหน้าเฉยชา "เดี๋ยวก็มีคนบอกเธอเอง อีกอย่าง ฉันไม่ใช่พี่ชายเธอ"
เซิ่งหน่วนสูดจมูกทำเป็นน่าสงสารต่อไป "แล้วเราจะไปไหนกันคะพี่ หนูขอไปด้วยได้ไหม หนูกลัว..."
นางได้เห็นหน้าตาของเจ้าตัวน้อยตนนี้จากกระจกที่ฝ่ายบริการลูกค้าให้มาแล้ว รูปงามจนน่าตกใจ
แต่อีกฝ่ายกลับไม่แม้แต่จะมองนางให้มากความหมาย ยังคงไร้อารมณ์ "ขอโทษนะ เราไม่ต้องการเพื่อนร่วมทีม"
เซิ่งหน่วนแอบลิ้นปรบ ๆ ในใจ รู้สึกพอใจกับเป้าหมายที่เลือกไว้มากขึ้นไปอีก
จุดประสงค์ของภารกิจทำให้นางต้องเลือกใครสักคนที่จะได้สานสัมพันธ์อย่างลึกซึ้งด้วย และนางไม่อยากได้คนหน้าตาไม่ดี ก็ไม่อยากได้คนโง่
เซี่ยหลานคนนี้ก็ไม่เลว อย่างน้อยก็มีเหตุผลพอตัว!
เพราะในที่แบบนี้ การมีน้ำใจจนล้นเหลือแล้วช่วยใครต่อใครตามอำเภอใจถือเป็นความโง่เขลาอย่างที่สุด
เซี่ยหลานไม่สนใจ เหอเฉิงก็ไม่ได้หยอกล้อคุณหนูน้อยต่อไป แค่เหล่ตามองแล้วก็ส่ายหัวกับความสงสัย
มือสังหารอย่างเจ้ายังคงเฉยชาต่อสตรีไม่เปลี่ยนแปลง เจ้าหนูน้อยคนนี้ก็ซวยจริง ๆ ควรไปเอาใจคนอื่นบ้าง
สองคนนั้นตัวสูงขายาวเดินก้าวยาวไปข้างหน้า เซิ่งหน่วนเดินตุ๊บ ๆ ตามหลังไป ท่าทางเหมือนทั้งไม่กล้าร้องเรียกทั้งไม่กล้าตามไม่ทัน ยังไม่ทันวิ่งได้กี่ก้าว ก็ร้องอุทานแล้วล้มลงกับพื้น
สองคนข้างหน้าหันมามองโดยไม่ได้ตั้งใจ นางเงยหน้าขึ้นกลั้นน้ำตาไว้แล้วรีบลุกขึ้น
เซี่ยหลานมองไปที่ขาของหญิงสาวที่ถลอกจนเลือดซิบ ๆ แวบหนึ่ง สายตากลับไปอย่างเฉยเมยแล้วเดินต่อไป ไม่มีความเห็นใจสงสารจะรอสักนิด
เซิ่งหน่วนทั้งพอใจกับการตอบสนองของคนคนนี้ ทั้งรู้สึกขัดใจอยู่บ้าง