เพราะเหตุใด?
ความคับแค้นและไม่ยินยอมอย่างมหาศาลถาโถมไปทั่วร่าง เสิ่นเฉียวข่มอารมณ์ในใจไว้ไม่อยู่ เงยหน้าสบตาผีสาว น้ำเสียงหนักแน่นและดื้อดึง “ปรโลกของพวกเจ้าทำงานผิดพลาดจนข้าต้องตาย ทำลายชีวิตของข้าไปทั้งชีวิต ชีวิตของข้า บ้านของข้า ความพยายามทั้งหมดของข้า ล้วนสูญเปล่า นี่ไม่ใช่ความผิดของข้า ในเมื่อข้ากลับไปไม่ได้แล้ว ข้าขอค่าชดเชย ชาติหน้าข้าต้องได้เกิดในครอบครัวชั้นยอด ไม่ต้องกังวลเรื่องเสื้อผ้าอาหารการกิน ครอบครัวปรองดอง ชีวิตราบรื่นไร้อุปสรรค ปราศจากภัยพิบัติ นี่คือสิ่งที่พวกเจ้าควรชดใช้ให้ข้า”
ผีสาวหลังเคาน์เตอร์มองหญิงสาวตรงหน้าที่ดวงตาแดงก่ำ แต่ยังคงสงบนิ่งและดื้อรั้น ในใจก็เกิดความรู้สึกผิดขึ้นมาหลายส่วน ว่ากันตามจริง ลูกน้องของปรโลกบกพร่องต่อหน้าที่ ทำให้มนุษย์ผู้บริสุทธิ์ต้องตายอย่างไม่เป็นธรรม ไม่ว่าจะมองจากมุมไหนก็ควรชดเชยให้อีกฝ่าย
แต่เธอเป็นเพียงเจ้าหน้าที่ตัวเล็ก ๆ อำนาจหน้าที่ต่ำต้อย ไม่มีสิทธิ์แก้ไขชะตาชีวิตหลังความตายของมนุษย์ และยิ่งไม่อาจกำหนดคุณสมบัติของผู้ที่จะไปเกิดใหม่ได้
เธอรีบกล่าวว่า “ข้าไม่มีอำนาจตัดสินคำขอของเจ้า ทั้งไม่มีสิทธิ์อนุมัติ รอสักครู่ ข้าจะรายงานท่านยมเดี๋ยวนี้”
สิ้นเสียง ผีสาวก็เอื้อมมือหยิบโทรศัพท์สีดำสนิทโบราณข้างเคาน์เตอร์ ปลายนิ้วกดอักขระหมุนหมายเลขเก่าแก่ ก่อนต่อสายตรงถึงตำหนักพญายม เธอรายงานเรื่องยมทูตจับวิญญาณผิด มนุษย์เสิ่นเฉียวตายอย่างไม่เป็นธรรม และเรียกร้องให้ปรโลกชดเชยอย่างกระชับครบถ้วน
หลังวางสายได้ไม่นาน ลมเย็นยะเยือกก็พัดโหมไปทั่วโถงรับผู้ไปเกิดใหม่
หมอกควันพลุ่งพล่านแล้วแยกออก ร่างหนึ่งในชุดขุนนางสีดำปักดิ้นทอง ใบหน้าหล่อเหลาเคร่งขรึม แผ่รัศมีน่าเกรงขามและสง่าผ่าเผย ก้าวเข้ามาในโถงอย่างเชื่องช้า คิ้วตาลึกล้ำ รอบกายแผ่แรงกดดันจาง ๆ ของผู้มีอำนาจสูงสุดแห่งปรโลก เขาคือท่านยมผู้ปกครองกิจการทั้งปวงเกี่ยวกับการไปเกิดใหม่
ท่านยมเห็นเสิ่นเฉียวที่ยืนอยู่หน้าเคาน์เตอร์ในทันที ร่างบอบบาง ดวงตาเต็มไปด้วยความคับแค้นและน้อยใจ สายตากวาดผ่านข้อมูลการไปเกิดใหม่บนโต๊ะ ก็เข้าใจเรื่องราวทั้งหมดแล้ว
เมื่อทราบว่ายมทูตใต้บังคับบัญชาทำผิดพลาดครั้งใหญ่ ทำให้มนุษย์ผู้บริสุทธิ์ต้องตายอย่างไม่เป็นธรรม ทั้งยังทำลายสิ่งที่นางอุตสาหะสร้างมาครึ่งชีวิต สีหน้าของท่านยมอ่อนโยน ไม่มีท่าทีวางอำนาจ เขาเอ่ยขอโทษก่อนว่า “เรื่องนี้เป็นความบกพร่องของปรโลกจริง ทำให้เจ้าต้องตายโดยเปล่าประโยชน์ ความพยายามครึ่งชีวิตสูญเปล่า ข้าขออภัยอย่างยิ่ง คำขอชดเชยของเจ้า ข้ารับปาก”
เมื่อเห็นท่าทีจริงใจของท่านยม ใจของเสิ่นเฉียวก็สงบลงเล็กน้อย นางกล่าวอย่างจริงจังว่า “ข้าไม่ต้องการชะตาเกิดใหม่ธรรมดา ชีวิตนี้ของข้าลำบากมามาก อุตส่าห์เหน็ดเหนื่อยมาครึ่งชีวิต สุดท้ายกลับสูญเปล่า ในเมื่อเป็นความผิดพลาดของพวกท่าน ก็ขอให้ข้าได้ใช้ชีวิตที่ราบรื่นไร้กังวล ไม่มีอุปสรรคตลอดทั้งชีวิต”
ท่านยมพยักหน้าเล็กน้อย ส่งสัญญาณให้ผู้พิพากษาข้างกายตรวจสอบทะเบียนชะตาผู้ไปเกิดใหม่
ผู้พิพากษารีบเปิดสมุดชะตาผู้ไปเกิดใหม่เล่มหนาหนัก ปลายนิ้วไล่ผ่านชะตาของมนุษย์ที่เรียงแน่นขนัดอย่างรวดเร็ว ครู่หนึ่งจึงก้มคำนับรายงานว่า “เรียนท่านยม ตรวจสอบเสร็จสิ้นแล้ว ชะตาของผู้รอไปเกิดใหม่ในโลกมนุษย์ตลอดสิบกว่าปีที่ผ่านมา ล้วนมีข้อบกพร่อง ไม่ก็ยากจนข้นแค้น ไม่ก็สายสัมพันธ์ในครอบครัวห่างเหิน ไม่ก็ตรากตรำทำงานตลอดชีวิต ไม่ก็ประสบภัยมากมาย ไม่มีชะตาสมบูรณ์แบบชั้นยอด จึงไม่อาจตอบสนองความต้องการที่จะได้เกิดใหม่อย่างราบรื่นไร้กังวลของนางได้”
พอได้ยินเช่นนั้น เสิ่นเฉียวก็ร้อนใจขึ้นมาทันที
นางเป็นผู้เสียหายที่บริสุทธิ์ ชีวิตทั้งชีวิตต้องสูญเปล่าไปเปล่า ๆ แม้แต่คำขอชดเชยเพียงอย่างเดียวก็ยังทำให้ไม่ได้ ความคับแค้นที่อัดอั้นอยู่ในใจพลุ่งพล่านขึ้นมาอย่างสิ้นเชิง นางเงยหน้ามองท่านยม น้ำเสียงแน่วแน่ไม่ยอมถอย “นี่ไม่ใช่ปัญหาของข้า แต่เป็นเพราะปรโลกของพวกท่านทำผิดก่อน ข้าตรากตรำมาทั้งชีวิต สุดท้ายกลับไม่เหลืออะไร ตอนนี้แม้แต่ค่าชดเชยสักนิดก็ให้ไม่ได้หรือ? ข้ายอมรับไม่ได้”
ท่านยมมองหญิงสาวตัวน้อยที่ดื้อรั้นและยืนกรานอย่างมีเหตุผล ไม่ได้โกรธเคือง กลับครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ช่วงหลายปีมานี้ปรโลกเพิ่งเพิ่มโครงการชดเชยพิเศษขึ้นมา พอดีจะใช้ชดเชยความผิดพลาดครั้งนี้ได้
เขาเอ่ยหลังจากไตร่ตรองว่า “ในเมื่อชะตาในโลกนี้ล้วนมีข้อบกพร่อง ไม่อาจทำตามที่เจ้าต้องการได้ ข้าจะชดเชยด้วยวิธีอื่น ปรโลกเพิ่งเปิดโครงการข้ามกาลมิติ สามารถส่งเจ้าไปเกิดใหม่ในโลกคู่ขนานต่างภพ และรับประกันให้เจ้าใช้ชีวิตอย่างสบายไร้กังวล มีโชควาสนาราบรื่นติดตัว ครอบครัวพร้อมหน้า ไม่ต้องห่วงเรื่องเสื้อผ้าอาหารการกิน ไม่ต้องตรากตรำสร้างตัว ทั้งชีวิตมั่งคั่งมั่นคง ไม่มีเคราะห์ร้ายหรืออุปสรรคเลย เรียกได้ว่าเป็นชะตาสมบูรณ์แบบชั้นยอด เจ้าว่าได้หรือไม่?”
ชีวิตที่สบายไร้กังวล? ชะตาสมบูรณ์แบบ?
เสิ่นเฉียวใจเต้นวูบ พลันรู้สึกหวั่นไหวขึ้นมา
เมื่อเทียบกับการเกิดใหม่ธรรมดา การข้ามไปยังโลกต่างภพแห่งใหม่ แถมยังใช้ชีวิตสบายไร้กังวลตลอดทาง ไม่ต้องกลับไปตรากตรำทำงานหนักเหมือนชาตินี้ ย่อมเป็นค่าชดเชยที่ดีที่สุดอย่างไม่ต้องสงสัย
แต่สมองของนางยังปลอดโปร่งดี รู้จักพอเมื่อได้ประโยชน์ และยิ่งรู้จักฉวยโอกาสเรียกร้องสวัสดิการเพิ่ม จึงรีบฉวยจังหวะที่เรื่องกำลังร้อนแรง ดวงตาเป็นประกายขณะมองท่านยม “ข้ายอมรับได้! แต่ข้ายังขอค่าชดเชยเพิ่มเติมอีกอย่าง ขอของวิเศษติดตัวสักชิ้น เพื่อรับประกันว่าชีวิตสบายไร้กังวลของข้าจะไม่มีทางผิดพลาด ขอเพียงท่านรับปากเงื่อนไขนี้ ข้าก็จะยอมรับการจัดการทันที ไม่เอาความผิดของปรโลกอีก”
ท่านยมได้ยินแล้วก็หลุดหัวเราะ หญิงสาวตัวน้อยตรงหน้าดูว่าง่าย แท้จริงแล้วทั้งฉลาดและปราดเปรียว รู้จักหาผลประโยชน์ให้ตนเอง เมื่อรู้ว่าฝ่ายตนผิดก่อน เขาจึงพยักหน้ารับอย่างไม่อิดออด “อนุญาต ข้าจะมอบโชควาสนาให้เจ้าทันที ให้ติดตามเจ้าไปเกิดใหม่ในต่างภพด้วย”
เมื่อสรุปเรื่องค่าชดเชยทั้งหมดได้แล้ว ท่านยมก็ไม่อยากเสียเวลาอีก เกรงว่าเสิ่นเฉียวจะเรียกร้องเพิ่ม จึงยกมือรวบรวมพลังส่งผู้ไปเกิดใหม่ ตั้งใจจะส่งนางไปยังต่างภพทันที
ในชั่วขณะที่พลังส่งตัวปกคลุมทั่วร่าง วังวนมิติค่อย ๆ ก่อตัวขึ้น และแรงดูดมหาศาลกำลังฉุดกระชากวิญญาณของนาง จู่ ๆ เสิ่นเฉียวก็นึกถึงเรื่องสำคัญอย่างยิ่งขึ้นมาได้
ห้องชุดหนึ่งห้องนอนหนึ่งห้องนั่งเล่นของฉัน!
นั่นคือทรัพย์สินเพียงชิ้นเดียวที่ฉันทุ่มเททุกอย่างเพื่อให้ได้มา!
หลังคนตาย บ้านในโลกมนุษย์จะถูกเรียกคืนเป็นสมบัติของทางการ ทุกสิ่งที่นางตรากตรำแทบตายสะสมมาตลอดชีวิตนี้ จะไม่เหลือแม้แต่น้อยอีกต่อไป
นางรีบอ้าปากพูดอย่างรวดเร็ว “เดี๋ยวก่อน! ท่านยม! ข้ายังมีคำขอสุดท้าย! บ้านของข้าในโลกมนุษย์จะคิดเป็นทรัพย์สินในต่างภพหรือ...”
นางยังพูดไม่ทันจบ พลังส่งตัวรอบกายก็ทวีความรุนแรงขึ้นฉับพลัน
กระแสมิติอันเชี่ยวกรากโหมซัดทั่วร่าง ฉุดกระชากจนร่างของนางสั่นไหวอย่างรวดเร็ว ท่ามกลางความเร่งรีบและลนลาน เสิ่นเฉียวสะบัดมือไปอย่างสะเปะสะปะ ปลายนิ้วเฉียดผ่านเอวของท่านยม ก่อนจะคว้าหยกสีดำสนิทที่ห้อยอยู่บนสายคาดเอวสีหมึกของเขาไว้แน่น เนื้อหยกเย็นฉ่ำเรียบเนียน สลักลวดลายอักขระเมฆไหลอันซับซ้อน
ปลายนิ้วออกแรง ดึงหยกชิ้นนี้ซึ่งมีที่มาไม่ธรรมดาและอัดแน่นด้วยพลังวิญญาณ ออกจากเอวของท่านยมอย่างแรง
หยกเย็นฉ่ำเรียบเนียนตกลงบนฝ่ามือของนางในทันที ถูกกำไว้แน่น
วินาทีถัดมา แสงสีขาวเจิดจ้าก็ระเบิดออก วังวนมิติก่อตัวขึ้นอย่างสมบูรณ์
เสิ่นเฉียวพร้อมกับหยกลึกลับในฝ่ามือ ถูกดูดเข้าไปในช่องทางกาลมิติที่บิดเบี้ยวในชั่วพริบตา ร่างของนางหายไปจากสถานที่ทำงานเรื่องการเกิดใหม่ในตำหนักพญายมอย่างสิ้นเชิง
ท่านยมก้มมองเอวที่ว่างเปล่า แล้วมองตำแหน่งส่งตัวที่ว่างโหวงลงฉับพลัน ใบหน้าหล่อเหลาเคร่งขรึมพลันเผยความตกตะลึงออกมาอย่างหาได้ยาก จากนั้นก็ยกมือกุมหน้าผากอย่างจนใจ ก่อนหัวเราะเบา ๆ “เด็กน้อยคนนี้ช่างใจกล้าเสียจริง ไม่ยอมเสียเปรียบแม้แต่น้อย”
หยกที่เอวของเขา กลับถูกหญิงสาวที่เพิ่งตายอย่างไม่เป็นธรรมคนนี้ฉวยติดมือไปเสียแล้ว
ส่วนเสิ่นเฉียวที่กำลังเดินทางผ่านอุโมงค์กาลมิติอันไร้ที่สิ้นสุด ยังคงกำหยกเย็นฉ่ำเรียบเนียนไว้แน่นในฝ่ามือ แววตาค่อย ๆ เปล่งประกายสว่างไสว
ชาตินี้ ในที่สุดฉันก็ไม่ต้องลำบากตรากตรำอีกแล้ว ชีวิตสบายไร้กังวลของฉัน กำลังจะเริ่มต้นขึ้นอย่างเป็นทางการ