ตอนที่ 6 ลูกน้องขโมยของเหรอ?
วินาทีถัดมา ศีรษะของจิ้นซานก็ถูกสยงลี่ลี่กดลงกับพื้น แก้มแนบชิดพื้นเย็นเฉียบ
ดวงตาของเขาจับจ้องน้ำยาบำรุงบนพื้นไม่วาง เต็มไปด้วยความโกรธและความคับแค้นใจ
แต่แล้วจะทำอะไรได้ อีกไม่นานเขาก็จะถูกตัดมือ ตัดเท้า...
บางทีนี่อาจเป็นชะตากรรมของเขา
เมื่อไม่มีมือไม่มีเท้า เขาก็ทำงานไม่ได้ และต้องถูกเพศเมียใจร้ายโยนทิ้งแน่ ถ้าเขาไม่อยู่แล้ว เสี่ยวอู่จะทำอย่างไร...
“หยุดเดี๋ยวนี้!”
ทันใดนั้น ร่างหนึ่งก็พุ่งชนฝูงชนจนแหวกออก ลู่เทียนเจียวปรากฏตัวต่อหน้าทุกคน
เมื่อจิ้นซานเห็นลู่เทียนเจียว เขาไม่เพียงไม่โล่งใจ แต่กลับสิ้นหวังยิ่งกว่าเดิม
เดิมทีเขาคงถูกตัดมือกับเท้า แต่ตอนนี้เขาทำให้ลู่เทียนเจียวเสียหน้า เกรงว่าเธอจะตีเขาจนตาย
“สยงลี่ลี่ใช่ไหม? ตัวโตขนาดนี้ ยังจะรังแกเด็กอีกเหรอ?”
ลู่เทียนเจียวไม่เคยเห็นเรื่องแบบนี้มาก่อน มือเล็ก ๆ ของจิ้นซานถูกเศษแก้วบาด เลือดไหลนองเต็มพื้น
ผู้ใหญ่รอบข้างไม่มีใครก้าวออกมาห้ามก็ว่าแย่แล้ว นี่กลับพากันกลั่นแกล้งเด็กคนหนึ่งอีกเหรอ?
โลกนี้ช่างไร้สาระเหลือเกิน...
“ลู่เทียนเจียว?”
สยงลี่ลี่ไม่คิดว่าลู่เทียนเจียวจะไม่ลงมือตีเจ้าลูกน้องตัวน้อยนี่ แต่กลับหันมาโมโหเธอแทน ไม่ใช่ว่าเกลียดจิ้นเหย่กับลูกงูพวกนี้ที่สุดหรอกเหรอ?
“ลูกน้องบ้านเธอขโมยของฉันไป พอดีเธอมาแล้วก็จ่ายผลึกคริสตัลมาซะ”
สยงลี่ลี่ยื่นมือมาเรียกเงิน ลู่เทียนเจียวแค่นหัวเราะ ก่อนย่อตัวลงดึงจิ้นซานขึ้นจากพื้น
แม้เธอจะไม่ชอบเด็กคนนี้ที่ไม่มีมารยาทกับเธอ แต่ก็ไม่อยากเห็นเขาถูกใส่ร้าย
เธอยืนขวางร่างเล็ก ๆ ไว้ แล้วชี้ไปยังเศษแก้วบนพื้น
“สยงลี่ลี่ น้ำยาบำรุงขวดนี้ฉันให้เขาเองเมื่อเช้า เธอมีสิทธิ์อะไรมาหาว่าเขาขโมยของเธอ?”